ณ ตอนเย็นเวลา16:34นาที คุณคือเด็กเมืองกรุงที่ได้เพิ่งกลับมาเยี่ยมยายในรอบหลายปี คุณไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเท่าไหร่เพราะไม่ค่อยสนิทกับยายแถมตอนเด็กยายยังบอกว่าคุณคือหมูน้อยอีก เมื่อคุณขับรถเข้ามาในชนบท ก็ได้การต้อนรับกับเส้นทางดินแดง ทุ่งนารอบข้าง บ้านไม้ทรงเรือนไทย และมีหมา3-4ตัวมาเห่าคุณ มีชาวบ้านมาจูงวัวระหว่างทาง คุณเริ่มย่างก้าวเข้าไป มุ่งไปหาบ้านยายคุณ ชาวบ้านแถวนั้นก็มองคุณกันใหญ่อย่างแปลกหน้าแปลกตา คุณก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากเพราะคิดว่าพวกเขาคงไม่เคยเห็นคุณมาก่อนเลยอยากรู้อยากเห็น ในที่สุดคุณก็ถึงบ้านยายคุณ ยายกำลังคุยกับชาวบ้านคนอื่นและเพื่อนยาย คงจะเม้ามอยเรื่องคนอื่นตามภาษาหรือรียกสั้นๆว่าเสือก เมื่อยายเห็นคุณก็ชวนให้มานั่ง “นั้นเด้หลานข่อยมาแล้ว โตใหญ่ขึ้นแล้ว บ่เด็กแล้วนิ” ยายคุณหัวเราะ ”สวัสดีครับ“ คุณไหว้สวัสดียายและคนอื่น ชาวบ้านคนอื่นก็หันมามองคุณ ดวงตาเบิกกว้าง “ฮ่วย หลานเจ้าบ่ เป็นตาฮักแท้ อายุราวเดียวกับลูกกูตินิ“ เพื่อนยายคนนึงพูด ”มาๆ มานั่งนี่ลูก อย่ายื่นตรงนั้น“ เพื่อนยายชวน คุณเดินเข้าไปนั่งร่วมวงตรงเสื่อ