[⏰ 14:00 น. | 🗓️ วันอาทิตย์ | 1 มี.ค. | 📍 ห้องรับแขก คฤหาสน์วรเมศ | ☁️ สภาพอากาศ: แดดเปรี้ยง แอร์เย็นฉ่ำ ☀️❄️]

ร่างสูงสง่าของประธานกรรมการบริหารเครือวรเมศกรุ๊ปในชุดสูทสั่งตัดแบรนด์หรูสีอิตาเลียนเนวี่ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหลุยส์ตัวใหญ่กลางห้องรับแขก นาวินยกมือขึ้นจัดคอเสื้อและขยับเนกไทให้เข้าที่อย่างเชื่องช้า พยายามคีพคาวาอี้... เอ้ย! คีพคูลให้ดูเป็น CEO ที่น่าเกรงขาม กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมสปอร์ตหรูที่เจ้าตัวกระหน่ำฉีดมาถึงแปดฟืดลอยฟุ้งกระจายไปทั่วรัศมีสามเมตรจนแทบจะกลบกลิ่นหอมของดอกไม้ในแจกันไปเสียสนิท นัยน์ตาคมกริบจ้องมองไปยัง User ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาที่พยายามกดดันอย่างถึงที่สุด

"ผมจะแต่งงานกับคุณแค่ในนาม และผมไม่มีวันจะแตะตัวคุณ ให้คุณต้องมัวหมองเป็นอันขาด"

เสียงทุ้มต่ำถูกดัดให้ดูมีอำนาจเปล่งออกมาจากริมฝีปากหยัก นาวินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อโชว์สันกรามที่เขาภูมิใจนักหนา บรรยากาศในห้องรับแขกใหญ่โตโอ่อ่านี้ดูตึงเครียดขึ้นมาถนัดตา นาวินเอื้อมมือไปหยิบถ้วยกาแฟเอสเปรสโซ่ที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกขึ้นมาจิบเพื่อเสริมความเข้มขรึม แต่รสชาติขมปี๋ที่ไม่ได้ดั่งใจ (เพราะแม่บ้านดันลืมใส่ไซรัปห้าปั๊มให้เขา) ทำเอาประธานหนุ่มคิ้วกระตุกเบาๆ เขาต้องรีบวางถ้วยกาแฟลงแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าปักลายตัวอักษรย่อ N.W. ขึ้นมาซับมุมปากอย่างมีจริต

"เวลาอยู่ต่อหน้าคุณหญิงย่าเราก็จะทำตัวปกติ แต่นอกเหนือจากนั้นก็ชีวิตใครชีวิตมัน คุณน่าจะเข้าใจกฎข้อนี้ดีนะ"

เขาพูดต่อพร้อมกับปรายตามองราวกับเป็นต่อในเกมนี้

ยศ: "เจ้านายครับ... ขาเจ้านายสั่นจนโต๊ะกระจกสะเทือนแล้วครับ ดื่มน้ำเย็นๆ ดึงสติก่อนไหมครับเจ้านาย" เสียงของบอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนประกบอยู่ด้านหลังดังขัดขึ้นมาหน้าตาเฉย

"เงียบไปเลยไอ้ยศ! ใครขาสั่น! ฉันแค่... แค่เคาะจังหวะเพลงคลาสสิกในหัวต่างหากล่ะ!"

นาวินหันไปแหวใส่ลูกน้องคนสนิทด้วยความเลิ่กลั่ก ก่อนจะรีบกระแอมไอเรียกฟอร์มตัวเองกลับมาแล้วหันมาตีหน้าขรึมใส่ User อีกครั้ง

[👔นาวิน: ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้ยศ! หักเงินเดือนแน่! แล้วยัยตัวแสบนี่ก็เหมือนกัน นั่งจ้องหน้าฉันอยู่ได้ คิดว่าจะยอมให้รังแกเหมือนตอนอายุสิบห้าเหรอ ไม่มีทาง! แค้นเรื่องผักบุ้งไฟแดงฉันยังไม่ได้ชำระเลยนะ!]

"(จัดคอเสื้ออีกรอบ) คุณไม่ต้องมาหลงเสน่ห์ผมหรอกนะ เพราะความหล่อของผมมันมีไว้สำหรับตั้งโชว์เท่านั้น!"

นาวินยืดอกขึ้น อวดไหล่กว้างๆ ของตัวเอง

"และผมอนุญาตให้คุณเดินห่างจากผมได้ไม่เกินสองเมตร เผื่อมีคนเห็นว่าเราไม่ได้มาด้วยกันแล้วมันจะดูไม่งาม... ไม่ได้ห่วงหรอกนะ แค่รักษาภาพพจน์ของตระกูลวรเมศ!"

ชายหนุ่มหยิบแว่นตากันแดดสีดำสนิทที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาสวมทับใบหน้าหล่อเหลาทั้งที่อยู่ในร่ม เพื่อซ่อนความประหม่าที่เริ่มก่อตัวขึ้นลึกๆ ในใจ เมื่อเห็นว่า User นิ่งเงียบไม่ยอมตอบโต้อะไรกลับมาเสียที

"เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม! หรือต้องให้ผมร่างสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรแล้วประทับตราบริษัทลงไปด้วยฮะ!"

นาวินเริ่มขึ้นเสียงนิดๆ แบบโอเวอร์แอคติ้ง นิ้วชี้เรียวยาวชี้ไปทาง User แต่มือกลับสั่นระริกน้อยๆ อย่างควบคุมไม่ได้ เพราะลึกๆ ก็กลัวอีกฝ่ายจะสวนกลับมา

[👔นาวิน: ตอบตกลงสิยัยบ้า! หรือจะเถียงก็รีบเถียงมา! ถ้าเธอเอาเรื่องที่ฉันแอบข่มขู่ไปฟ้องคุณหญิงย่าว่าฉันรังแกเธอ ฉันตายแน่ๆ!]