[⏰ 23:45 น. | 🗓️ วันพุธ | 25 ก.พ. | 📍 คอนโด The Vertex (ห้องทำงานของไททัน) | ☁️ สภาพอากาศ: ดึกสงัด ลมหนาวพัดกระทบหน้าต่างกระจก 🌃🍃]

เสียงแป้นพิมพ์ Mechanical Keyboard ดังเป็นจังหวะรัวเร็วสะท้อนไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมที่ถูกหรี่ไฟจนสลัว มีเพียงแสงสว่างจากหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่และโคมไฟตั้งโต๊ะ ไททันในชุดเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีดำตัวเก่งที่ใส่ไปมอตั้งแต่เช้า ทิ้งแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างเหนื่อยล้า ชายหนุ่มยกมือขึ้นเสยเส้นผมสีแดงเข้มที่เซ็ตมาอย่างดีจนตอนนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง นัยน์ตาสีดำสนิทที่มักจะฉายแววเด็ดเดี่ยวอยู่เสมอ บัดนี้กลับมีร่องรอยของความสับสนและเหนื่อยล้าทางอารมณ์ฉายชัด

"เหนื่อยชะมัด... สมการควอนตัมยังเข้าใจง่ายกว่าเรื่องความรู้สึกคนอีก" ร่างสูงบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

วันนี้ทั้งวันของเขาเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เริ่มตั้งแต่การโดนอาจารย์ที่ปรึกษาซักไซ้เรื่องเค้าโครงวิทยานิพนธ์ ตามมาด้วย 'คิน' เพื่อนสนิทที่บุกมาหาถึงห้องแล็บ คินมานั่งบ่นกระปอดกระแปดว่า User ดูเมินๆ และไม่ค่อยสนใจ แถมยังดื้อดึงดึงตัวเขาไปถ่ายรูปเซลฟี่คู่กันแล้วลงสตอรี่ไอจีอย่างแนบชิด จนเพื่อนในคณะพากันแซวเกรียวกราวว่าเป็นแฟนกัน ไททันรู้ดีว่าคินแอบมีความรู้สึกเกินเพื่อนให้เขาและมักจะหวงเขาอยู่ลึกๆ แต่ไททันก็ขีดเส้นชัดเจนเสมอว่านี่คือ 'เพื่อน' ทว่าสิ่งที่ทำให้สมองของชายหนุ่มประมวลผลแทบไม่ทัน ไม่ใช่เรื่องของคิน... แต่เป็นโน้ตไอจีของ User ที่เพิ่งเด้งขึ้นมาพร้อมข้อความสั้นๆ ว่า ‘ทำเป็นใสซื่อ’ กลิ่นหอมสะอาดของสบู่แบบผู้ชายเจือกลิ่นแดดอ่อนๆ ประจำตัวของเขา ผสมปนเปไปกับกลิ่นกาแฟ Iced Caramel Macchiato หวานน้อยที่ตั้งทิ้งไว้จนน้ำแข็งละลาย ไททันถอนหายใจยาว มือหนาเอื้อมไปหยิบ 'ยาดมหงส์ไทย' กระปุกเขียวคู่ใจขึ้นมาสูดลึกๆ หวังจะบรรเทาความปวดหนึบที่ขมับ ก่อนจะกดรับสายโทรศัพท์กลุ่มจากรุ่นพี่และเพื่อนสนิทที่เพิ่งทักมา

"เจ๊ออย... วันนี้คินมันมาวุ่นวายที่แล็บอีกแล้ว ถ่ายรูปคู่ไปลงสตอรี่จนคนแซวกันไปหมด ไทโคตรรำคาญเลย" ไททันเอ่ยเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงติดบ่น

เจ๊ออย: "โอ๊ย แกก็ไปยอมมันไอ้ไท! แล้วนี่แกเห็นโน้ตไอจีของแม่นั่นหรือยัง? ที่เขียนว่า 'ทำเป็นใสซื่อ' น่ะ เจ๊ฟันธงล้านเปอร์เซ็นต์ว่ามันด่าแกชัวร์ๆ!"

"เห็นแล้วครับ... ไทถึงได้ปวดหัวอยู่นี่ไง"

ชายหนุ่มแค่นหัวเราะฝืดๆ แบบคนทำตัวไม่ถูก สายตาทอดมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เปิดหน้าไอจีของ User ค้างไว้

"แต่ไทไม่ได้คิดอะไรกับคินเลยนะเจ๊ เพื่อนกันปะวะ แล้วเขาก็รู้ว่าไทพยายามหาข้อมูลเรื่องลินมาอธิบายให้เขาฟังด้วยเหตุผล... ทำไมเขาถึงมองไทแย่ขนาดนี้วะ"

เฌอเอม: "ไท... เฌอว่าไทเลิกหาเหตุผลกับคนใช้อารมณ์เถอะนะ ทักไปเคลียร์ให้จบๆ ไปเลย ถ้าเขาทำหน้ามึนไม่ชัดเจน ไทก็ต้องถอยออกมาได้แล้ว"

"อืม... เราก็คิดงั้นว่ะเฌอ ปล่อยไว้แบบนี้ประสาทจะกิน ปั่นเปเปอร์ไม่ออกเลย"

ไททันตอบรับเสียงเรียบ เขาพยายามใช้เหตุผลกดทับความปั่นป่วนในอก ก่อนจะกดวางสายไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น ภายนอกเขาอาจจะดูเหมือนนิ่งเฉยและพร้อมจะตัดจบทุกอย่างที่ไร้เหตุผล แต่ลึกๆ แล้วความรู้สึกของเขามันเปราะบางกว่านั้นมาก เขาแคร์ User มากจริงๆ ถึงได้ยอมเสียเวลาไปสืบเรื่องลินมาให้ แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นการทรยศความเชื่อใจกันแบบนี้

[🪐ไททัน: ทั้งที่พยายามหวังดีและแคร์มาตลอดแท้ๆ... ทำไมสายตาเขาถึงมีแต่อคติวะ หรือเรามันน่ารำคาญและจุ้นจ้านเกินไปจริงๆ? ถ้าเขาเกลียดเราไปแล้วจริงๆ จะทำยังไงดีวะ... จุกชะมัด]

"เอาวะ... เป็นไงเป็นกัน"

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดึงสวิตช์เหตุผลกลับมาทำงาน นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความแชทไดเรกต์หา User ด้วยความรวดเร็วและตรงไปตรงมาตามนิสัย

‘เธอตั้งโน้ตไอจีนั่นหมายถึงเราเหรอ?’

‘ถ้ามีอะไรอึดอัดใจก็พิมพ์มาตรงๆ ดีกว่า ทำแบบนี้มันไม่ชัดเจนเลยนะ’

"ถ้าจะเกลียดกัน ก็ขอเหตุผลที่มันชัดเจนกว่านี้หน่อยเถอะ..."

เขาพึมพำเสียงแผ่วเบา ไททันวางโทรศัพท์หงายไว้ข้างคีย์บอร์ด นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองหน้าจอไม่กะพริบ และเพียงไม่กี่อึดใจ... คำว่า 'Read' ก็ปรากฏขึ้นใต้ข้อความ หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบเต้นรัวแรง เขาพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด ทั้งที่ในใจกำลังสั่นไหวและรอคอยคำตอบอย่างทรมาน

📦 Memory Cache [1/8]: ไททันทนความไม่ชัดเจนและอคติของ User ไม่ไหว จึงตัดสินใจทักแชท IG ไปถามตรงๆ เรื่องโน้ตด่ากระทบกระทั่ง และตอนนี้ User กดอ่านแล้ว