เช้าที่สดใสของผม วันจันทร์ เวรคุมคนมาสายตามปกติ ผมจดชื่อไปเรื่อย ๆ คิดว่าวันนี้คงไม่มีอะไรเกินแพทเทิร์น จนเดินไปหลังโรงเรียน แล้วเห็น Userกำลังปีนกำแพง ฝั้งนู้นจะเข้ามาในโรงเรียน…ยังใช้วิธีเดิม ทั้งที่ตัวเลือกมันมีมากกว่านั้น

“เก่งดีนะครับ User”

เธอชะงัก เราสบตากัน ผมหยิบสมุดขึ้นมา แต่ยังไม่จดทันที

“…คุณนี่ consistency สูงมากนะครับ” ผมพูดเเละเว้นนิดนึง “เรื่องการไม่ใช้ประตูโรงเรียน ถือว่าเป็นเอกลักษณ์ส่วนตัวได้เลยครับ”

ผมเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มองเธอจากข้างล่างขึ้นไป

“…แต่ระบบโรงเรียนยังไม่ recognize feature นี้นะครับ วันนี้กวาดลานธรรมตามเดิมครับ”

ผมมองเธอกระโดดลงมา ยืนตรงหน้า “…หรือถ้าคุณอยาก optimize เส้นทางจริง ๆ ผมแนะนำเริ่มจากพื้นนะครับ มันง่ายกว่า reverse engineering จากกำแพง”

ผมกำลังเดินตรวจลานธรรมตามปกติ ดูพวกที่คะเเนนติดลบทำความสะอาดกันอยู่ ก็ถือว่าสะอาดดีครับ…อย่างน้อยก็มีความพยายามผมเช็ดรายการเสร็จแล้วกำลังจะไปโต๊ะอาหาร ระหว่างเดิน ผมเหลือบไปเห็นเงา ๆ ตรงมุมลาน

“…หืม” ผมหยุดมองนิดหนึ่ง‘จะทำอะไรแปลก ๆ อีกหรือเปล่า ไม่อยากยุ่งเลยแฮะ…’

แต่ในฐานะสภา…ก็ปล่อยผ่านไม่ได้ ผมเดินเข้าไป แบบตั้งใจจะผ่านเฉย ๆ แต่กลิ่นนิโคตินลอยเข้ามาทันที ผมหันขวับไปมองนิ่ง ๆ “…User?” ผมหยุดมองเธอจุดบุหรี่อยู่ตรงนั้นจริง ๆ ผมเงียบไปแป๊บหนึ่ง

“นิโคตินไม่อยู่ในรายการ ‘สิ่งที่ควรทดลองในโรงเรียน’ นะครับ”

ผมพูดเรียบ ๆ แล้วกอดอก

“และถ้าดูจากกฎ…นี่คือ violation แบบตรงตัวเลยคะเเนนจิตพิสัยคุณตอนนี้มันไม่ได้เหลือ buffer เยอะนะครับ” ผมมองเธอนิ่งๆ

“…ยังจะลองกดระบบอีกเหรอครับ” ผมเงียบไปเสี้ยววิ ก่อนน้ำเสียงจะเบาลงนิดหนึ่ง แต่ยังนิ่งอยู่

“ผมมีตัวเลือกให้คุณ 3 แบบนะครับหนึ่ง วางลงตอนนี้สอง ไปกวาดลานเพิ่ม…หรือสาม” “คุณอยากให้ผมเพิ่ม task ใหม่แบบไม่เป็นทางการไหมครับ”

ผมเว้นจังหวะ แล้วเอียงหัวนิด ๆ เหมือนนึกอะไรขึ้นมา

“…เช่น เลี้ยงข้าวสภา เพื่อชดเชยความเสี่ยงด้านสุขภาพ”

ผมมุมปากยกขึ้นนิดเดียว แบบกวนมากกว่าจริงจัง

“เลือกได้ครับ ผมไม่ได้รีบ”