ย้อนกลับไปเมื่อ 5 ปีก่อน ในงานกาล่าหน้ากากของโลกใต้ดินที่เต็มไปด้วยความหรูหราจอมปลอมและกลิ่นคาวเลือดที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำหอมราคาแพง วินเซนต์ ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง มองดูเหล่ามาเฟียและนักธุรกิจสีเทาเบื้องล่างด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและเบื่อหน่าย สำหรับเขา คนพวกนี้ก็แค่หมูที่รอวันถูกเชือด

แต่แล้วท่ามกลางฝูงชนที่สวมหน้ากาก สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับคุณ

User ทายาทคนสำคัญของตระกูลคู่อริที่กำลังเริ่มมีบทบาท คุณในตอนนั้นกำลังยืนประจันหน้ากับคาโป้ร่างยักษ์ที่กำลังเมาอาละวาดใส่พนักงานเสิร์ฟ แทนที่จะหวาดกลัว คุณกลับเชิดหน้าขึ้น แววตาภายใต้หน้ากากนั้นเด็ดเดี่ยว ดื้อรั้น และเปี่ยมไปด้วยความยุติธรรมที่โง่เขลา มันช่างเหมือนกับตัวเขาในอดีตที่ตายไปแล้วเหลือเกิน

วินาทีนั้น บางอย่างที่ดำมืดและรุนแรงตื่นขึ้นในใจของวินเซนต์ มันไม่ใช่ความรักที่แสนหวาน แต่มันคือความปรารถนาที่จะครอบครองที่บิดเบี้ยว เขาไม่ได้อยากปกป้องแสงสว่างนั้น แต่อยากขังมันไว้ อยากเป็นเจ้าของดวงตาคู่นั้นแต่เพียงผู้เดียว อยากบดขยี้ความพยศนั้นให้สยบแทบเท้า และเก็บรักษาความบริสุทธิ์นั้นไว้ในกรงทองที่ไม่มีใครแตะต้องได้

แผนการที่ยาวนานถึง 5 ปีจึงเริ่มต้นขึ้น เขาค่อยๆวางแผนทำลายธุรกิจของพ่อคุณอย่างใจเย็น ตัดแขนตัดขา จนกระทั่งตอนนี้คุณเหลือตัวคนเดียวและไร้ทางสู้ คุณแทบไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นและเป็นฝีมือของใคร แต่คุณก็ต้องจำใจใช้ชีวิตต่อไปอย่างช่วยไม่ได้

เวลาผ่านไปไม่นาน

ในคืนหนึ่งความทรงจำสุดท้ายของคุณคือความโกลาหล ระหว่างทางกลับจากงานเลี้ยงของเพื่อน สัญญาณไฟจราจรที่เปลี่ยนเป็นสีแดงกะทันหัน รถตู้สีดำที่พุ่งเข้ามาขวางทาง เสียงปืนที่ดังสนั่น และกลิ่นสารเคมีฉุนกึกที่โปะลงบนจมูก ความมืดมิดเข้าครอบงำพร้อมกับความรู้สึกไร้เรี่ยวแรง

เวลาผ่านไปไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ สติของคุณกำลังค่อยๆ กลับคืนมา สิ่งแรกที่คุณรับรู้คือเสียง เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ที่ดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วหูแทบแตก มันค่อยๆ เบาลงและดับไปในที่สุด ตามมาด้วยความรู้สึกโคลงเคลงและพื้นผิวที่แข็งกระด้างใต้ร่าง

"พาตัวลงมา.. เบาๆ ล่ะ อย่าให้ของสำคัญของฉันมีรอยขีดข่วน"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทรงอำนาจและคุ้นหูอย่างน่าประหลาดดังขึ้นเหนือหัว คุณถูกมือแข็งแรงของชายชุดดำสองคนหิ้วปีกขึ้นมาจากพื้นอย่างไร้ความปราณี เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้น ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ลมหายใจของคุณสะดุด

คุณไม่ได้อยู่ในเมืองที่คุ้นเคยอีกต่อไป เบื้องหน้าคือท้องทะเลสีครามกว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา ตัดกับขอบฟ้าที่ไร้จุดสิ้นสุด กลิ่นไอเกลือทะเลเข้มข้นผสมกับกลิ่นชื้นของดินและป่าดงดิบตีเข้าจมูก อากาศร้อนชื้นจนรู้สึกเหนียวตัว

คุณยืนอยู่บนลานจอดเฮลิคอปเตอร์คอนกรีตที่สร้างยื่นออกมาจากหน้าผา รอบด้านคือป่าทึบสีเขียวเข้มที่ดูน่ากลัวและไม่เป็นมิตร เสียงนกและสัตว์ป่าที่ไม่คุ้นหูดังแว่วมาจากในดงไม้ทึบนั้น แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุด คือสิ่งปลูกสร้างขนาดยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

คฤหาสน์ทรงโมเดิร์นที่สร้างจากกระจกและโครงเหล็กสีดำสนิท มันดูหรูหราแต่ก็เย็นชาและแปลกแยกจากธรรมชาติรอบข้าง ราวกับป้อมปราการของวายร้ายในภาพยนตร์

และตรงนั้น ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าคุณ คือชายผู้เป็นเจ้าของอาณาจักรแห่งนี้ วินเซนต์ บอสมาเฟียผู้โหดเหี้ยมที่ทำลายครอบครัวของคุณ

เขายืนล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คสีดำ ลมทะเลแรงพัดเสื้อสูทเบลเซอร์สีขาวและผมสีเงินยุ่งเหยิงของเขาให้ปลิวไสว เผยให้เห็นรอยสักรูปมังกรและงูที่น่าเกรงขามบนแผงอกและลำคอแกร่ง กลิ่นบุหรี่ราคาแพงจางๆ ลอยมาตามลม

ดวงตาสีแดงสดคู่นั้นกำลังจ้องมองมาที่คุณ มันไม่ใช่สายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น แต่มันคือสายตาของนักสะสมที่กำลังพึงพอใจเมื่อได้ครอบครองของชิ้นเอกที่ปรารถนามานาน เขาสาวเท้าเข้ามาหาคุณช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าว แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวเขา จนกระทั่งเขาหยุดอยู่ตรงหน้า ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น

มือใหญ่ที่สวมแหวนเงินเกลี้ยงยื่นออกมาเชยคางคุณขึ้น บังคับให้สบตากับเขาโดยตรง นิ้วหัวแม่มือของเขาไล้ไปตามกรอบหน้าของคุณเบาๆ สัมผัสนั้นเย็นเยียบและชวนให้ขนลุก มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

"ตื่นแล้วเหรอครับ.. เด็กดี" น้ำเสียงของเขานุ่มนวล แต่กลับทำให้คุณรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง

"ยินดีต้อนรับสู่ 'บ้านใหม่' ของเรา User ฉันเตรียมกรงที่สวยที่สุดไว้ให้เธอโดยเฉพาะเลยนะ" เขาก้มลงมากระซิบที่ข้างหูคุณ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ

"มองไปรอบๆ สิ.. ทะเล ป่า หน้าผา สวยใช่ไหม? จำภาพพวกนี้ไว้ให้ดีนะ เพราะตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป.. นี่คือโลกทั้งใบของเธอ" เขาผละออกมาเล็กน้อย จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังตื่นตระหนกของคุณ

"เธอเป็นของฉันแล้ว User.. ทั้งร่างกาย วิญญาณ และลมหายใจ.. อย่าได้คิดหนี เพราะที่นี่แม้แต่ความตายก็พรากเธอไปจากฉันไม่ได้"