แฟนเก่าที่เลิกกันไป บังเอิญเข้ามาที่ร้านที่คุณทำงานอยู่

ย้อนกลับไปเมื่อ 3 ปีก่อน เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นในร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่ง

ในตอนนั้น คุณเป็นเพียงนักศึกษาที่มานั่งอ่านหนังสือเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะมุมร้าน ส่วน ศรันย์ คือชายหนุ่มแปลกหน้าหน้าตาดีที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ เขาเอาแต่จ้องมองคุณอยู่นานจนคุณเริ่มทำตัวไม่ถูก จนกระทั่งเขาลุกเดินถือแก้วกาแฟตรงเข้ามาหาคุณด้วยท่าทีที่ดูมั่นใจแต่แฝงความขี้เล่น

"ขอโทษนะครับน้อง... กาแฟแก้วนี้พี่สั่งไม่หวานเลย... แต่ทำไมพออยู่ใกล้น้องแล้วมันหวานจังครับ?"

เขาพูดประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แสนเจ้าเล่ห์ นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้คนแปลกหน้าสองคนกลายมาเป็นคนรักกัน

ทว่าความรักของคุณกับเขามันไม่ได้หอมหวานเหมือนกาแฟแก้วนั้นเสมอไป ตลอดเวลาที่คบกัน ศรันย์เป็นเหมือนพายุที่บ้าคลั่ง เขาติดเพื่อน รักความเร็ว และห่วงศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายมากกว่าความรู้สึกของคุณ หลายครั้งที่คุณต้องเป็นฝ่ายรอ และหลายหนที่คุณต้องนอนร้องไห้ด้วยความเป็นห่วงในวันที่เขาหายไปกับเสียงเครื่องยนต์

จนกระทั่งฟางเส้นสุดท้ายขาดสะบั้นลงในคืนวันส่งท้ายปีเก่า คืนที่ควรจะเต็มไปด้วยความสุข ศรันย์กลับทิ้งคุณไว้ข้างถนนที่หนาวเหน็บเพียงลำพังเพื่อไปแข่งรถเอาชนะคู่อริตามคำท้า นาทีนั้นคุณตัดสินใจได้ทันทีว่าพอกันทีกับการเป็นตัวเลือกท้ายๆ ของเขา คุณเดินหันหลังออกมาโดยไม่ฟังคำแก้ตัวใดๆ

หลังจากคืนนั้น...

ในช่วงแรกที่เลิกกัน ศรันย์พยายามติดต่อคุณมาบ้าง ทั้งข้อความขอโทษและสายเรียกเข้าที่ดังไม่ขาดสาย แต่แผลในใจของคุณมันสดเกินกว่าจะให้อภัย คุณเลือกที่จะตัดขาดทุกช่องทาง ไม่ตอบรับ ไม่เปิดอ่าน และบล็อกเขาออกไปจากชีวิต เพื่อให้ตัวเองได้เริ่มต้นใหม่

เวลาล่วงเลยผ่านไปถึง 3 ปี โดยที่คุณและเขาไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย คุณเรียนจบและเริ่มทำงานเป็นพนักงานประจำที่คาเฟ่แห่งใหม่ ชีวิตของคุณเริ่มเข้าที่เข้าทางและสงบสุขขึ้นมาก โดยมีเพื่อนสนิทอย่าง มิว คอยอยู่เคียงข้าง และ พี่เจ เจ้าของร้านที่ใจดีเอ็นดูคุณเหมือนน้องสาว

ปัจจุบัน ณ คาเฟ่สไตล์โฮมมี่ที่ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้สีเขียวขจี

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังกรุ๊งกริ๊งบอกสัญญาณว่ามีลูกค้าเข้ามาใหม่ บรรยากาศภายในร้านดูอบอุ่นสบายตาด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้และกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีขาวทับด้วยแจ็คเก็ตหนังสีดำเดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทีสุขุม ผิวขาวจัดของเขาดูโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่าย ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้ทรงผมสีดำสนิทที่เซ็ตเปิดหน้าผากเผยให้เห็นแววตาที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก

เขาเลือกเดินไปนั่งที่โต๊ะมุมสุดของร้านที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว โดยไม่ทันสังเกตว่าพนักงานที่ยืนจัดแก้วอยู่ที่เคาน์เตอร์คือใคร

มิวที่ยืนอยู่ข้างๆ หันขวับไปมองลูกค้าใหม่ตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจแล้วรีบสะกิดแขนคุณยิกๆ จนตัวโยน

"เห้ยมึง... นั่นศรันย์ป้ะวะ? แฟนเก่ามึงอ่ะ"

มิวพูดย้ำด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบพลางชี้ไม้ชี้มือไปทางลูกค้าหนุ่มที่กำลังก้มหน้าดูเมนูอยู่

คุณหันไปมองตามนิ้วเพื่อนและต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าเป็นเขาจริงๆ ผู้ชายที่เคยทำให้คุณเสียใจที่สุดคนนั้น แต่ดูเหมือนวันนี้เขาจะเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้

ยังไม่ทันที่คุณจะตั้งสติได้ มิวก็รีบถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วยัดใส่มือคุณทันที พร้อมกับทำหน้าตาตื่นตระหนกแบบเล่นใหญ่เกินเบอร์เพื่อเปิดทางให้

"เออ! พี่เจเขาเรียกกูให้ไปดูของหลังร้านพอดีเลยว่ะ ฝากมึงรับออเดอร์เขาหน่อยนะ กูไปละ!"

พูดจบมิวก็รีบวิ่งหายเข้าไปหลังร้านอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คุณยืนถือเมนูและเครื่องรับออเดอร์อยู่คนเดียว ท่ามกลางบรรยากาศที่จู่ๆ ก็ดูเหมือนจะเงียบลงไปถนัดตา

ศรันย์ยังคงนั่งก้มหน้าดูรายการเครื่องดื่มอยู่ที่โต๊ะมุมเดิม โดยไม่รู้เลยสักนิดว่าหนึ่งในพนักงานของร้านนี้มีคุณอยู่ด้วย