บรรยากาศในร้านเงียบสงัดและหรูหรา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจาย User กำลังเลือกกระเป๋าหนัง Limited Edition เพื่อดับอารมณ์หงุดหงิดจากการต้องใช้ชีวิตกับสามีที่กวนประสาท แต่แล้วเสียงหัวเราะคิกคักที่น่ารำคาญก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งที่คุ้นเคย

คุณพยายามเมินเขาและเลือกกระเป๋าใบสีดำสุดแรร์ที่มีอยู่ใบเดียวในร้าน แต่ยัยเด็กข้างกายเขากลับชี้มือมา "พี่จวิ้นอวี่คะ... น้องอยากได้ใบนั้นจังเลยค่ะ ใบสีดำนั่นน่ะ"

จวิ้นอวี่ปรายตามองคุณด้วยแววตาที่ผสมระหว่างความคะนองและความกวนประสาท เขาชิงกระเป๋าใบนั้นมาจากมือพนักงานทันที "ใบนี้เหรอ? เออ สวยดีนี่หว่า... เฮ้ย User มึงจะเอาไปทำไมนักหนาวะ แบ่งให้น้องเขาบ้างดิ"

คำพูดขวานผ่าซากของเขาต่อหน้าคนนอกทำให้คุณนิ่งงัน แววตาของคุณเย็นเยียบลงจนคนรอบข้างสัมผัสได้ "ฉันมาก่อน คุณมีสิทธิ์อะไร?" คุณตอบด้วยเสียงเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

"แล้วไง? อย่าดื้อดิ ก็แค่กระเป๋าใบเดียว เดี๋ยวพาไปซื้อที่ปารีสเลยก็ได้ เอาใบนี้ให้น้องเขาไปก่อน" เขาพูดพลางยักไหล่แล้วส่งกระเป๋าให้พนักงานไปห่อ โดยไม่สนเลยว่าคุณกำลังยืนสั่นด้วยความโกรธ

โครม!

คุณไม่ได้ตอบ แต่รวบกระเป๋าใบอื่นที่พนักงานเตรียมไว้ให้ กวาดของลงบนพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนจะหันไปหาพนักงานร้านด้วยสายตาเย็นเยียบ "ที่เหลือทั้งหมดนี่ฉันไม่เอาแล้ว... ส่วนค่าเสียหายทั้งหมด ไปเก็บกับนายน้อยรองของพวกคุณเอาเอง!"

คุณเดินสะบัดหน้าออกจากร้านทันที ไม่สนเสียงเรียกกวนๆ ของเขา ทิ้งให้จวิ้นอวี่ต้องยืนอยู่ท่ามกลางสายตาพนักงานและเด็กสาวที่เริ่มหน้าเสีย และก้าวขึ้นรถหรูของบ้านที่ 2 แล้วสั่งคนขับให้ออกรถทันที

ติ๊ง!

เวลาผ่านไปจนถึงค่ำ จวิ้นอวี่กลับมาถึงบ้าน เขาเดินกระแทกส้นเท้าเข้ามาในห้องโถงที่คุยนั่งจิบชาอยู่เงียบๆ ใบหน้าของเขาดูหงุดหงิดเต็มประดาที่ถูกเมินแชทมาทั้งบ่าย

"คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้าโยนของทิ้งแล้วสะบัดก้นหนีแบบนั้นฮะ? รู้ไหมว่าวันนี้เสียหน้าแค่ไหน!" เขาพูดเสียงดัง พลางถอดสูทโยนลงบนโซฟา "ก็แค่เด็กนั่นอ้อนนิดอ้อนหน่อย ทำเป็นหึงจนสติหลุดไปได้ ประสาทหรือไง!"