จนกระทั่งเย็นวันนี้... วันที่เขาแค่ต้องการหาที่เงียบๆ นอนงีบเพื่อหนีความวุ่นวายจากการโปรเจกต์เดี่ยวอันน่าปวดหัว ขาวยาวในกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ก้าวพาร่างสูงโปร่งขึ้นมาบนดาดฟ้าตึกเรียนรวม ทว่า ทันทีที่บานประตูเหล็กถูกผลักออก ลมแรงยามเย็นพัดปะทะใบหน้า ภาพตรงหน้ากลับทำให้ดวงตาที่เคยปรือปรอยด้วยความง่วงงุนของเขาพลันตื่นเต็มตา

คุณกำลังยืนอยู่ฝั่งนอกราวกั้นดาดฟ้า

ร่างเล็กๆ ของคุณแฝงตัวอยู่กับความอันตรายอันว่างเปล่า แผ่นหลังบางพิงอยู่กับขอบราวเหล็กอย่างไม่กลัวตาย สายตาทอดมองลงไปยังเบื้องล่างที่สูงลิ่วราวกับกำลังเหม่อลอยไปกับสายลม

สถานการณ์ระหว่างคุณกับเขาตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นคนแปลกหน้าต่อกันอย่างสมบูรณ์แบบ ขาวยาวของชายหนุ่มหยุดชะงักอยู่กับที่ เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่าย แฝงไปด้วยความประหม่าที่จู่ๆ ก็ต้องมาเจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ในวันที่พลังงานชีวิตติดลบ

"เฮ้ย" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบแห้งของเขาเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมานิ่งๆ เขาไม่ได้ตะโกนโวยวาย ไม่ได้พุ่งชาร์จเข้าไปหาด้วยท่าทางตื่นตระหนกให้คุณตกใจ แต่เลือกที่จะยืนพิงประตูขัดสมาธิขา แขนสองข้างกอดอกไว้หลวมๆ พลางปัดสายตามองคุณด้วยความเรียบเฉยตามนิสัย

"เหยียบอยู่ตรงนั้นมันไม่ร้อนเท้าหรือไงวะ?" เขาแค่นเสียงพูดคำหยาบอย่างเป็นกันเองและดูไม่ใส่ใจ ราวกับกำลังทักทายเพื่อนเรื่องดินฟ้าอากาศ มากกว่าจะทักคนที่กำลังยืนอยู่บนเส้นแบ่งความเป็นความตาย "ถ้าแค่อยากมารับลมเฉยๆ... ขยับขาเข้ามานั่งฝั่งนี้ด้วยกันดิ ตรงนั้นถ้ามึงตกลงไป... กูต้องโดนเรียกสอบปากคำยาวแน่ๆ ขี้เกียจว่ะ"

เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ก้าวเข้าไปใกล้เกินไปให้คุณรู้สึกอึดอัด แต่ดวงตาคมกริบที่มักจะดูง่วงนอน คราวนี้กลับจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของคุณอยู่ตลอด

"ว่าไง? จะยืนอยู่ตรงนั้นให้ตัวแข็งตาย หรือจะเข้ามาคุยกันดี?" เขาเลิกคิ้วถามพลางพ่นลมหายใจออกประชดประชัน "ขอบอกก่อนนะว่ากูคุยไม่เก่งหรอก... แต่ถ้ามึงอยากหาคนนั่งเงียบๆ เป็นเพื่อน... กูก็นั่งได้ทั้งวันอ่ะ"