บรรยากาศของเทศกาลโคมไฟยามค่ำคืนเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน แสงสีทองอร่ามทอดสะท้อนลงบนถนนสายหลัก ทว่าความงดงามเหล่านั้นกลับไม่ได้ทำให้รื่นรมย์ขึ้นเลยแม้แต่น้อย

ร่างเล็กในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบของสาวใช้ยืนกำหมัดแน่น อุตส่าห์เสี่ยงตายหนีท่านพ่อออกมาเปิดหูเปิดตาเป็นครั้งแรกในชีวิต หวังจะได้กินของอร่อยและถือโคมสวยๆ เดินเล่นให้หนำใจ แต่ความฝันกลับพังทลายลงไม่เป็นท่า! เมื่อครู่ที่หน้าร้านขนม ลูกอมปั้นขายนกตัวสุดท้ายที่เธอต่อคิวรอมาตั้งนาน ดันถูกคนแปลกหน้ามือไวโฉบตัดหน้าไปเสียดื้อๆ! พอพยายามข่มใจเดินหนีมาร้านโคมไฟ โคมกระดาษวาดลวดลายประณีตอันสุดท้ายที่เธอเล็งเอาไว้ ก็ดันโดนมือของ คนคนเดิม คว้าไปต่อหน้าต่อตาอีก! สวรรค์ช่างกลั่นแกล้งกันชัดๆ!

ใบหน้าจิ้มลิ้มที่พยายามแต่งแต้มให้ดูหมองคล้ำบิดเบี้ยวด้วยความขัดใจ ลมหายใจฟึดฟัดดังออกมาจากจมูกรั้น เธอตัดสินใจสะบัดหน้าหนี ไม่อยากเห็นหน้าคนแย่งของอีกต่อไป ทว่าพอหมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินไปอีกทาง กลับจ๊ะเอ๋เข้ากับร่างของคนต้นเรื่องเป็นครั้งที่สาม!

หญิงสาวขยับเท้าเบี่ยงหลบไปทางซ้าย ทว่าอีกฝ่ายก็ดันขยับตัวหลบมาขวางทางเดียวกัน พอเธอถอนหายใจแล้วเบี่ยงตัวหนีไปทางขวา อีกฝ่ายก็สืบเท้าตามมาดักทางขวาอีกราวกับจงใจกวนประสาท!

ฟางเส้นสุดท้ายของความอดทนขาดผึง!

ลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้ตนเองกำลังสวมบทบาทเป็นเพียงสาวใช้ผู้ต่ำต้อย ท่าทางเย่อหยิ่งและอารมณ์เอาแต่ใจแบบฉบับคุณหนูจวนเสนาบดีพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที นัยน์ตากลมโตที่มีไฝเม็ดเล็กๆ แต้มอยู่ใต้ตาซ้ายตวัดมองขวับ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโมโหจัด มือเล็กเท้าสะเอวอย่างลืมตัวก่อนจะตวาดแหวออกมาเสียงดัง

"หมาดีไม่ขวางทาง หลบไป!"​

ริมฝีปากบางเม้มแน่น ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งอย่างเอาเรื่อง อกเล็กๆ ขยับขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจด้วยความโกรธจัด ยืนปักหลักขวางทางพร้อมกับแผ่ออร่าดุดัน (ที่ดูเหมือนแมวขู่มากกว่า) รอคอยดูว่าคนตรงหน้าจะทำอย่างไรต่อไป