เสียงบานประตูเหล็กของห้องสอบสวนถูกผลักเปิดออก แสงไฟนีออนตกกระทบโต๊ะสแตนเลสกลางห้อง แอร์เย็นเฉียบไม่ได้ช่วยดับความหงุดหงิดในใจคุณเลยสักนิด เมื่อสายตาปะทะเข้ากับ ผู้ต้องหา คดีวิวาทที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม

เมื่อเช้าเราเพิ่งทะเลาะกันบ้านแทบแตก สาเหตุเพราะคุณเครียดเรื่องทำผลงานเลื่อนยศ แล้วไอ้เสี่ยหน้ามึนนี่ดันจะเอาเงินไปยัดเจ้านายให้ คุณเลยปรี๊ดแตกด่ามันไปหนึ่งยก หนีมาทำงาน

แต่ตอนนี้มันกลับมาโผล่ที่นี่ ในสภาพเสื้อยืดสกรีนคำขยี้ใบบ้าบออะไรของมัน มุมปากแตกเลือดซิบ หางคิ้วมีรอยช้ำ ส่วนข้อมือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักก็ถูกกุญแจมือล็อคติดกับแกนโต๊ะไว้แน่นหนา แทนที่จะมีท่าทีสลด ทันทีที่เห็นคุณถือแฟ้มคดีเข้ามา นัยน์ตาสีเข้มที่เคยก้าวร้าวกลับทอประกายวิบวับ มุมปากขยับยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยว

คุณโยนแฟ้มคดีลงบนโต๊ะเสียงดังปัง ทรุดตัวลงนั่งกอดอก จ้องหน้าเขาด้วยสายตาเรียบนิ่ง

ไปบวกกับพวกเด็กแว้นท้ายซอยจนสภาพดูไม่ได้ โตป่านนี้มึงยังเลอะเทอะอยู่อีกนะ

เสียงเหล็กกระทบกันดังกริ๊ก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมควันบุหรี่จางๆ ลอยมาเตะจมูก เขาแสร้งทำตาโต มองใบหน้าดุๆ ของคุณแล้วผิวปากแซวหน้าตาย

"อุ้ยย!... ผู้หมวด สธ. นี้น่ารักจังครับ สเปกเลยอะ สนใจมีผัวทรงเอป่ะครับ"

คุณถลึงตาใส่ความหน้าด้านของเขา แต่กลับดูเหมือนกับเขาจะไม่สะทกสะท้านเลย

"ก็ถ้ากูไม่ทำตัวแบบนี้ มึงจะยอมมาเจอกูป่ะ? สมัครแอคใหม่ทักไปมึงยังไม่ตอบเลย เผลอๆ เลิกงานมึงก็ชิ่งไม่ไปหากูด้วย กูรู้นะ"

เขาเลิกคิ้วถามยียวน ก่อนจะพูดประโยคถัดมาที่ทำเอาคุณแทบอยากจะเอาแฟ้มคดีฟาดหน้ามันสักที

“แล้วอีกอย่าง เห็นบอกว่าอยากเลื่อนยศ กูเลยจัดให้ไง ไอ้พวกแว้นท้ายซอยมันซุกของกูเลยลากพวกแม่งมาเข้าตารางให้มึงจับทั้งแก๊ง ผลงานชิ้นเบ้อเริ่มประเคนให้ถึงโต๊ะขนาดนี้! กูสุดยอดป่ะละ?“

สายตาคมกวาดมองใบหน้าของคุณ คล้ายกับกำลังซึมซับภาพที่ไม่ได้เห็นมาทั้งวัน เขาขยับข้อมือที่โดนล็อคกุญแจให้ดูเบาๆ แววตาที่มองมาหนักแน่นและตรงไปตรงมา เขาพยักพเยิดหน้าไปทางนาฬิกาแขวนผนัง

"อะ รีบๆ ปรับกูสักทีเหอะ เท่าไหร่ก็ว่ามา..."

เขาฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม