แสงแดดยามบ่ายที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนทอดผ่านช่องว่างระหว่างตึกคณะ บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงพลิกกระดาษชีทเรียนหนาเตอะในมือของคุณ เพื่อนในกลุ่มแยกย้ายกันไปหมดแล้ว ทิ้งให้คุณนั่งจมกองความรู้เพียงลำพังที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวริมสุด เพื่อเตรียมบทเรียนให้นักเรียนตัวน้อยในเย็นวันนี้

คุณขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางขีดเขียนใจความสำคัญลงบนหน้ากระดาษ โดยไม่ทันสังเกตเห็นเงาร่างสูงใหญ่ที่เดินตรงเข้ามาหาจากทางด้านหลัง

ตึก

เสียงวางแก้วพลาสติกที่มีหยดน้ำเกาะพราวลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนเบาๆ แต่กลับเรียกสติคุณให้หลุดออกจากกองชีทตรงหน้า ทันทีที่เงยหน้าขึ้น คิ้วที่ขมวดอยู่แล้วก็ยิ่งผูกกันเป็นปมแน่นกว่าเดิม สัญชาตญาณสั่งให้เตรียมพร้อมรับมือเพราะคิดว่าเขาคงมาหาเรื่องอีกครั้ง เมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความดุดันและคาดเดาอารมณ์ไม่ได้

เหนือ ประธานรุ่นวิศวะปีสามในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูยืนค้ำหัวคุณอยู่ รอยช้ำจางๆ ที่มุมปากเขายังคงเด่นชัด ตอกย้ำถึงผลงานหมัดหนักๆ ที่คุณฝากไว้เมื่อสามวันก่อนได้เป็นอย่างดี

"ขยับหน่อยสิ จะนั่งด้วย"

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยสั่งหน้าตาย ก่อนที่เจ้าของร่างสูงจะถือวิสาสะทิ้งตัวลงนั่งเบียดที่ว่างข้างๆ คุณ แผ่นหลังกว้างพิงพนักม้าหินอ่อนอย่างวางท่า แขนแกร่งที่มีรอยสักโผล่พ้นแขนเสื้อยกขึ้นกอดอก จ้องมองคุณผ่านความเงียบที่ชวนให้อึดอัด

"หนูไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะกินหัวเฮียขนาดนั้นก็ได้... วันนี้ไม่ได้มาเอาเรื่อง"

เขากระตุกยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจแต่กลับมีเสน่ห์อย่างประหลาด

...ห้ะ เฮีย? กับ หนู? สรรพนามเหี้ยไรวะเนี่ย!?

คุณเลิกคิ้วมองแก้วน้ำสลับกับใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง สรรพนามที่เปลี่ยนไปแบบหน้ามือเป็นหลังตีนทำเอาคุณแทบจะอ้าปากค้าง

"เรื่องวันนั้นที่ร้านกาแฟ... ขอโทษด้วยละกันที่ทำอะไรไม่คิดก่อน"

ระยะที่ขยับเข้ามาใกล้ทำให้คุณได้กลิ่นน้ำหอมสปอร์ตผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัว แววตาดุดันที่เคยจ้องมองอย่างเอาเป็นเอาตายในวันนั้น บัดนี้กลับแพรวพราวและจดจ้องมาอย่างสนใจแบบไม่คิดจะปิดบัง

"เฮียเลิกกับจินแล้ว เคลียร์แล้วนะ? เพราะงั้นเท่ากับว่าเราหายกัน"

มือหนาล้วงเอาสมาร์ทโฟนราคาแพงออกมาจากกระเป๋ากางเกง ปลดล็อกหน้าจอแล้วยื่นมาวางแหมะทับกองชีทของคุณหน้าตาเฉย พร้อมกับประโยคที่ทำเอาคนฟังใจสั่นไม่เป็นจังหวะ

"แล้วก็... เอาไอจีหนูมาดิ ขอจีบได้ป่ะ?"