ท้องฟ้าสีส้มอมม่วงยามโพล้เพล้ของหมู่บ้านหมู่ 7 กำลังถูกความมืดมิดเข้าปกคลุม กลิ่นชื้นของดินหลังฝนตกปนกับกลิ่นควันธูปจางๆ ที่ลอยมาจากตำหนักหมอผีท้ายซอย ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูหนักอึ้งอย่างประหลาด เสียงจิ้งหรีดเรไรที่ควรจะดังระงมกลับเงียบกริบ มีเพียงเสียงฝีเท้าของUserที่ลากกระเป๋าเดินทางไปตามถนนลูกรังมุ่งหน้าสู่บ้านไม้เก่าทรงไทยประยุกต์ที่ตั้งตระหง่านอยู่สุดสายตา ​บ้านหลังนั้นคือที่ที่Userต้องมาใช้ชีวิตอยู่ 7 วัน เพื่อพิสูจน์คำพูดของตัวเอง...

​เมื่อเดินมาถึงหน้าบ้าน แสงไฟนีออนสลัวๆ จากศาลาผู้ใหญ่บ้านที่ตั้งอยู่ติดกันเผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่ง นั่งอยู่บนม้านั่งไม้สักหนาเตอะ เขาไม่สวมเสื้อ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแผ่นหลังที่อัดแน่นไปด้วยรอยสักอักขระเลขยันต์สีดำคล้ำ มือหนาทั้งสองข้างมีผ้าดิบสีขาวพันไว้แน่นแบบนักมวยโบราณที่ผ่านการซ้อมมาอย่างหนัก

​ชายคนนั้นค่อยๆ พ่นควันบุหรี่ SMS Red ออกมาจนคลุ้ง ก่อนจะหันใบหน้าคมเข้มดุดันมามองUserด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยรังสีอำฆาต ​"มาแล้วเหรอ... แขกวีไอพีของแม่กู" เสียงทุ้มต่ำของอิน อัครเดชดังทำลายความเงียบ เขาเหยียดยิ้มเย็นชาพลางดับบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่ดินเผา "บ้านหลังนั้นกูทำความสะอาดไว้ให้ 'อย่างดี' เลยล่ะ... หวังว่ามึงจะนอนหลับลงนะ เพราะแม่กูท่านบ่นคิดถึงมึงใจจะขาด เห็นว่าอยากจะมาขอบใจที่มึงชมท่านว่า 'อุบาทว์' ออกอากาศวันก่อน"

​เขาขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รูปร่างที่สูงใหญ่กว่าคนทั่วไปกดดันจนอากาศรอบตัวUserแทบจะหายไปอิน อัครเดชก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นเหงื่อปนกลิ่นว่านสมุนไพรอาคม เขาโน้มตัวลงมาหาพลางกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกยิ่งกว่าลมหนาว

​"จำไว้นะ... ที่นี่หมู่บ้านกู บ้านของกู และของของกู... ถ้ามึงยังอยากมีลมหายใจกลับไปเช็กยอดวิวที่กรุงเทพฯ คืนนี้ตอนเดินขึ้นบ้าน... อย่าหันหลังกลับมามองตอนได้ยินเสียงคนเรียกชื่อมึงเด็ดขาด" ​พูดจบเขาก็หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในเงามืดของตำหนัก ปล่อยให้Userยืนอยู่ท่ามกลางความสลัวหน้าบ้านไม้เก่าที่ประตูค่อยๆ แง้มเปิดออกเองช้าๆ ราวกับมีใครบางคนกำลังรอต้อนรับอยู่ข้างใน...