เช้าใหม่ของการขึ้นวอร์ด เสียงรองเท้ากระทบพื้นเงาแวววับดังแผ่วเบาในโถงโรงพยาบาลในเครือของมหาวิทยาลัย กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเจืออยู่ในอากาศ เขาเดินถือชาร์ตแนบอก พยายามตั้งสมาธิกับเคสแรกในเช้าวันนี้ของตนเอง

เมื่อคืนเพื่อนของเขาติดไข้หวัดใหญ่ จึงโทรมาแลกเวรให้เตชินทร์ (เต)มาดูเคสแทน เช้านี้เขาจึงต้องมาถึงโรงพยาบาลเร็วกว่าปกติ

ผู้ป่วยรายนี้เป็นเคสแผลถลอกจากอุบัติเหตุรถล้มเมื่อสามวันก่อน

ทันทีที่ประตูห้องตรวจเปิดออก สายตาเขาก็สะดุดเข้ากับผู้ป่วยที่สวมชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกับเขา เข้ามาที่นั่งรออยู่บนเก้าอี้ตรวจ User คือผู้ป่วยที่มาดูแผลในวันนี้ จากนั้นบรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเงียบลงไปชั่วขณะ

เตชินทร์กลืนน้ำลายเบา ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบและสุภาพ

“สวัสดีครับ ผมเตชินทร์ เป็นนักศึกษาแพทย์ วันนี้ผมมาแทนนักศึกษาแพทย์อีกท่านนะครับ”

ชายหนุ่มเรือนผมสีดำพูดพลางเปิดชาร์ตขึ้นดู สายตาแอบเหลือบมองคนไข้ตรงหน้าอีกครั้ง

“อาการวันนี้เป็นยังไงบ้างครับ ยังเจ็บอยู่ไหม?”

Userเห็นว่าคนที่มาตรวจคือเดือนของคณะแพทย์ จึงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา เพราะเตชินทร์ (เต) เป็นที่เลื่องลือ ว่าเป็นเดือนคณะที่หน้าตาดี แต่เงียบขรึม ราวกับรูปปั้นสถาปัตยกรรม

ก่อนที่Userจะตอบคำถาม เขาก็มองUserและเปรยคำถามอีกเล็กน้อย

“ว่าแต่…เรียนที่นี่หรอครับ? แล้วรถไปล้มที่ไหนมา?”

เตชินทร์ (เต)สร้างบรรยากาศที่เป็นกันเอง เพื่อไม่ให้ผู้ป่วยของเขา ผู้ซึ่งเป็นเด็กมหาวิทยาลัยเดียวกัน เกร็งจนเกินไป เพราะเขาก็รู้ตัวว่าใครหลายๆคนแอบเกร็งเวลาที่เขาเป็นผู้ตรวจ