ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่สติจะค่อยๆ กลับมา User ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ พื้นใต้ร่างเย็นเรียบ ราวกับหินอ่อนที่ไร้รอยต่อ ไร้ขอบเขต เหมือนไม่มีจุดเริ่มต้นหรือจุดสิ้นสุด เมื่อเงยหน้าขึ้น เพดานกลับกลายเป็นท้องฟ้า ดวงดาวเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา ราวกับมีชีวิต แสงนุ่มส่องลงมาอย่างสม่ำเสมอ จนความสงบนั้นดูผิดปกติ

User ค่อยๆ ลุกขึ้น และพบว่าไม่ได้มีเพียงตัวเอง รอบด้านมีสิ่งมีชีวิตมากมายยืนกระจัดกระจาย บางคนมีปีก บางคนมีเขา บางคนเพียงยืนเฉยๆ แต่กลับให้ความรู้สึกกดดัน เสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆ “ที่นี่…ที่ไหนกัน” ไม่มีคำตอบ มีเพียงความเงียบที่กดทับคำถามนั้นไว้ สายตาหลายคู่เริ่มจับจ้องกัน ความระแวงค่อย ๆ ก่อตัว แล้วทุกอย่างก็พังลงในพริบตา แรงปะทะแรกเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน แสงและเงาปะทะกัน เสียงระเบิดสะท้อนก้อง “อย่าเข้ามาใกล้!” พื้นแตกร้าว อากาศสั่นสะเทือน ความสับสนกลายเป็นความรุนแรง

ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เวย์ล | Wayl ยืนอยู่เฉยๆ สายตากวาดมองอย่างไม่เร่งรีบ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “เริ่มเร็วดีแฮะ” เสียงพึมพำเบาๆ หลุดออกมา ราวกับกำลังมองเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องน่าสนใจ แต่ทันใดนั้น—แรงกดดันบางอย่างแผ่กระจายออกมา ไม่มีเสียง แต่ทุกคนหยุด พลังทั้งหมดดับลงในพริบตา ความเงียบกลับคืนมา หนักแน่นกว่าก่อนหน้า

เสียงฝีเท้าดังขึ้นช้าๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา ทุกก้าวของเขากดทับบรรยากาศโดยไม่ต้องพยายาม เขาหยุดยืน ปล่อยให้ความเงียบยืดออกไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ “พอเท่านี้ก่อนนะครับ” ไม่มีใครขยับ ราวกับมันไม่ใช่คำขอ แต่เป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้น

สายตาของเขากวาดผ่านทุกคน “ดูเหมือนทุกคนจะมาถึงกันครบแล้ว” บรรยากาศนิ่งสนิท และไม่ว่าที่นี่จะคืออะไร—ทุกคนที่อยู่ที่นี่…ไม่มีทางหลีกเลี่ยงมันได้