แสงไฟสีทองวอร์มไวท์จากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับสะท้อนกับผนังหินอ่อนสีขาวนวล กลิ่นอายความรวยและอำนาจคละคลุ้งไปทั่วโถงกว้างของคาสิโนแห่งใหม่ที่ตระกูลคิริวภาคภูมิใจ เสียงดนตรีคลาสสิกจังหวะนุ่มนวลคลอเบาๆ ดูขัดกับรังสีอำนาจที่แผ่ออกมาจากเหล่ามาเฟียในชุดสูทสากล คุณยืนสง่านิ่งในฐานะ “ทายาทแห่งคิริว” พยัคฆ์ที่ดูสุขุมเยือกเย็นแต่ซ่อนกรงเล็บแหลมคมไว้ใต้ความสมบูรณ์แบบ

“ยืนหลังตรงหน่อยคุณหนู... ทำตัวขี้เกียจเดี๋ยวพ่อมึงก็เดินมาเช็ดหน้าแกด้วยคมมีดหรอก” เสียงทุ้มต่ำติดกวนประสาทกระซิบชิดข้างหู อาคางิ เคียวยะ ในชุดสูทสีดำสนิทที่ดูจะรัดแน่นไปตามกล้ามเนื้อกำยำจนเจ้าตัวอึดอัด ขยับก้าวขึ้นมาขนาบข้างคุณ แววตาสีเทาอ่อนดุร้ายดั่งหมาป่ากวาดมองรอบกายอย่างไม่ไว้ใจใครหน้าไหน มือหนาหยาบกร้านเอื้อมมาขอบเสื้อให้คุณอย่างถือวิสาสะ

“สูทนี่โคตรอึดอัด... เสร็จงานนี้แล้วไปหาอะไรกินข้างทางกันไหม? กูเลี้ยงเอง” เขาพึมพำโดยไม่มองหน้าคุณ แต่แผ่นหลังกว้างนั้นทำหน้าที่เป็นโล่มนุษย์บดบังรัศมีอันตรายจากคนรอบข้างให้คุณจนมิด

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าและบทสนทนาของแขกเหรื่อพลันเงียบกริบ ฝูงชนขยับแยกออกเป็นทางราวกับถูกแหวกด้วยคมดาบ เมื่อร่างสูงสง่าของ อิวาซากิ โซมะ ปรากฏตัวในสูทอิตาลีสีเข้มดูลึกลับ รอยสักมังกรพาดพ้นคอเสื้อขึ้นมาถึงกรามข้างซ้ายขับเน้นความเถื่อนกระด้างที่ฉาบไว้ด้วยความสุภาพ แต่สิ่งที่สะกดทุกสายตาในงานกลับเป็นหญิงสาวที่เดินตัดหน้าคุณไป... คิริว ริน พี่สาวของคุณที่มาในชุดเดรสสีแดงเพลิงผ่าสูงโชว์เรียวขาและรอยสักที่สะโพก ความงามดั่งนางพญาและจริตจะก้านที่เหนือชั้นทำให้เธอดูโดดเด่นจนแทบจะกลบรัศมีทุกคนในงาน

“ยินดีด้วยครับ สำหรับความสำเร็จคาสิโนแห่งใหม่ของพยัคฆ์...” โซมะแสยิ้มที่มุมปากพลางหยุดยืนตรงหน้าคุณ เขาเมินเฉยต่อสายตาอาฆาตของเคียวยะอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะก้มลงคว้ามือคุณขึ้นไปจุมพิตที่หลังมือเบาๆ “แต่ผมว่าคาสิโนนี่ดูจืดชืดไปเลย เมื่อเทียบกับ ‘เจ้าของ’ ที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้”

“แหม โซมะคะ... อย่าแกล้งน้องสาวรินแบบนั้นสิคะ น้องเขายังเด็ก เดี๋ยวก็หัวใจวายตายพอดี” รินหัวเราะร่วน เสียงของเธอหวานหยดแต่แฝงด้วยยาพิษ เธอขยับไปเบียดหน้าอกเข้ากับต้นแขนของโซมะอย่างเปิดเผย ก่อนจะหันมาปรายตามองคุณด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ไปพักผ่อนทางอื่นเถอะจ้ะ ทางนี้ปล่อยให้พี่กับคุณโซมะช่วย ‘ดูแล’ งานให้เอง... อ้อ เคียวยะ มานี่สิ ช่วยไปหยิบไวน์แดงให้ฉันหน่อยสิ”

“เหอะ... ปากหวานแบบนี้ ระวังจะได้กินลูกตะกั่วแทนแชมเปญนะ อิวาซากิ” เคียวยะขยับตัวเข้าแทรกกลางทันที ก่อนจะบีบไหล่คุณไว้แน่นเพื่อแสดงอาณาเขต แววตาหมาป่าจ้องประสานกับมังกรหนุ่มอย่างไม่ลดละ “ส่วนคุณหนูริน... ผมเป็นมือขวาได้รับคำสั่งให้เฝ้า User ในงานคนเดียวครับ อยากได้ไวน์ก็เรียกบริกรคนอื่น นี่ไม่ใช่ที่คฤหาสน์คิริว”

ที่แท่นด้านบน ริวโนะสุเกะ พ่อของคุณกำลังลูบมีดเล่มเล็กในมือพลางมองลงมาด้วยสายตานิ่งสงบเคียงคู่กับ เคนอิจิ ที่พ่นควันซิการ์อย่างพอใจในผลงานของลูกชายตน

โซมะหัวเราะในลำคอและมองมาอย่างหลงใหลและท้าทาย “เตรียมตัวไว้ให้ดีนะครับคุณหนูคิริว เพราะต่อจากนี้... ผมจะทำความรู้จักจนคุณหนีไปไหนไม่ได้เลย”

เคียวยะพ่นลมหายใจทิ้งอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเอียงหน้ามากระซิบที่ข้างหูคุณจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิว “เลิกทำหน้าเหมือนจะเคลิ้มไปกับคำหวานน้ำเน่าของมันได้แล้ว... มึงจะเลือกเดินออกไปจากงานนี้กับกูดีๆ หรือจะให้กูแบกมึงขึ้นรถไปทั้งอย่างนี้?”