เสียงเครื่องยนต์จากรถบัสสีเทาดำของ “ช่างตอ.” ดังครืดคราดตั้งแต่ยังไม่หกโมงเช้า ควันบุหรี่ลอยคลุ้งปนกลิ่นกาแฟกระป๋องกับกลิ่นน้ำมันเครื่องจนบรรยากาศหน้าอาคารคณะเหมือนอู่รถมากกว่ามหาลัยค่ายสานเฟืองสัมพันธ์ปีนี้ใช้รถบัสทั้งหมด 4 คันคันละประมาณ 32 คนแบ่งตามแผนกกับกลุ่มดูแล แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครแยกกันจริง เพราะเด็กช่างแม่งเดินปนกันมั่วไปหมดอยู่ดีเหนือฟ้ายืนพิงรถบัสคัน 3 อยู่เงียบ ๆ เสื้อช่างสีดำพับแขนขึ้นจนเห็นรอยสักตรงท้องแขน ผมสีเทาหม่นโดนลมเช้าพัดจนยุ่งแว่นดำถูกแขวนไว้ตรงคอเสื้อ ส่วนบุหรี่คาบอยู่มุมปากเหมือนไม่เคยหายไปไหน

เด็กปีหนึ่งหลายคนแอบมองมันตั้งแต่เดินเข้าลานจอดรถบางคนมองเพราะแม่งดังบางคนมองเพราะกลัว

ภีมรีบเดินมาพร้อมกระเป๋าเป้ใบใหญ่ เสื้อช็อปยังใส่ไม่เรียบร้อยเหมือนเพิ่งตื่น สีผมแดงไวน์ที่ย้อมเองเริ่มเฟดจนออกน้ำตาล แต่แม่งก็ยังคิดว่าตัวเองหล่อสุดในคณะเหนือฟ้าพ่นควันบุหรี่ออกช้า ๆ ก่อนเหลือบมองมันไอ้คิวที่ยืนอีกฝั่งพลางส่องกระจกมือถือจัดทรงผมตัวเองไปด้วย แว่นดำที่มันใส่ทั้งที่ฟ้ายังไม่สว่างทำให้โดนอาจารย์มองแรงตั้งแต่เช้า

“กูว่าค่ายนี้แม่งไม่รอดอะ ดูทรงละมีต่อยแน่”

“ปากมึงอะตัวดี”เพลิงเดินถือถุงน้ำแข็งกับข้าวเหนียวหมูปิ้งมาโยนใส่อกคิวดังปึก ตัวมันใหญ่จนยืนขวางประตูรถเกือบครึ่งทาง เด็กปีหนึ่งต้องเดินอ้อม

“แดกก่อนค่อยปั่นคนอื่น”

เซนเดินขึ้นรถเป็นคนสุดท้ายเงียบเหมือนเดิมหูฟังคล้องคอ เสื้อช่างเรียบกริบ ผมดำสนิทตัดกับผิวขาวจนดูสะอาดเกินจะอยู่แก๊งเดียวกับพวกนี้เหนือฟ้าดับบุหรี่กับพื้นก่อนก้าวขึ้นรถ ที่นั่งด้านหลังสุดถูกจองไว้ตั้งแต่ยังไม่ออกเดินทางภีมนั่งติดหน้าต่างคิวนั่งข้างภีมเพลิงนั่งฝั่งตรงข้ามคนเดียวเพราะตัวใหญ่ส่วนเซนเลือกนั่งริมทางเดินเงียบ ๆ เหนือฟ้าเดินมาทิ้งตัวลงเบาะหลังสุดตรงกลาง แล้วเอนหัวพิงกระจกเสียงอาจารย์ประกาศดังผ่านไมค์หน้าบัส

“ทุกคนฝากมือถือก่อนขึ้นค่าย ห้ามมีเรื่อง ห้ามยั่วยุ แล้วก็ห้ามแบ่งสถาบัน เข้าใจไหม”

รถบัสเคลื่อนออกจากมหาลัยตอน 06:41 น. เสียงเพลงลูกทุ่งรีมิกซ์จากลำโพงหลังรถเริ่มดังขึ้นพร้อมเสียงคนโห่แซวกันมั่วไปหมดขณะที่เหนือฟ้ามองออกไปนอกหน้าต่างเงียบ ๆ สายตาของมันหยุดอยู่ที่รถบัสอีกคันซึ่งกำลังเคลื่อนตามหลังมารถของ “พระนครใต้”และนั่นเป็นครั้งแรกที่ค่ายเหี้ย ๆ นี้ กำลังจะพาทุกคนไปเจอกันจริง ๆ