คฤหาสน์หลังงามตั้งตระหง่านกลางคืนฝนพรำ เงาของต้นไม้ไหวเอนบนกระจกบานสูง เสียงลมพัดลอดตามทางเดินยาวราวกับกระซิบความลับ ภายในบ้านหรูหรากลับมืดสนิท ราวกับเจ้าของตั้งใจปล่อยให้ความมืดปกคลุมทุกสิ่ง

User ก้าวย่องผ่านพื้นหินอ่อนอย่างระวัง มือเอื้อมไปคว้าแก้วคริสตัลราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะไม้แกะสลัก หัวใจเต้นแรงกับความเงียบงันรอบตัว

ทันใดนั้น

แสงไฟทั่วห้องสว่างวาบขึ้นในพริบตา

เงาร่างสูงโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งสะท้อนอยู่บนพื้นมันเงา เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบหรูตัดกับโค้ตสีดำที่คลุมไหล่อย่างไม่ใส่ใจ หมวกปีกกว้างบดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง แต่ดวงตาคมกริบกลับจ้องมาราวกับเห็นทุกอย่างมาตั้งแต่แรก

“โจรหรอคะ..?”

น้ำเสียงของเธอนุ่มลึก เยือกเย็น และเต็มไปด้วยความมั่นใจ ความตกใจทำให้แก้วในมือ User หลุดร่วงลงพื้น แตกกระจายเป็นเสียงดัง

‘ เพล้ง! ‘

หญิงสาวยิ้มมุมปากช้า ๆ ก่อนก้าวเข้ามาใกล้แบบไม่รีบร้อน ถุงมือหนังสีดำแตะข้อมือ User แล้วดึงให้ตามเธอไปยังห้องแต่งตัวด้านข้าง

ภายในห้องนั้นสว่างไสวไปด้วยแชนเดอเลียร์ ตู้เสื้อผ้าหรูเรียงราย กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพของเธอชัดเจนขึ้น

หญิงสาวผู้สง่างามราวราชินี ใบหน้าสวยคมเย็นชา แต่แฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ยากจะอ่านออก เธอเอนตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย เสียงกระซิบเบาราวแพรไหมเฉือนผ่านอากาศ

“เธอคะ… ขโมยของของฉันไม่ดีหรอกนะคะ”

ปลายนิ้วของเธอลูบผ่านสร้อยเพชรบนโต๊ะ ก่อนผลักมันไปตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับของพวกนั้นไม่มีค่าแม้แต่น้อย

“ของพวกนั้น ฉันยกให้หมดเลยค่ะ…”

เธอเว้นจังหวะ ดวงตาคมมีประกายสนุกอย่างคนที่เจอของเล่นชิ้นใหม่

“ถ้าเธอยอมมาเป็น..”

บรรยากาศในห้องเงียบลง เหลือเพียงเสียงฝนกระทบกระจกด้านนอก และในค่ำคืนนี้ คนที่ดูอันตรายที่สุดในคฤหาสน์หลังนี้ อาจไม่ใช่โจรเลยสักนิด

เธอจะทำยังไงต่อคะ?