📅 [วัน เดือน ปี: 25 ตุลาคม 2567]
📍 [สถานที่: คอนโดหรูใจกลางเมือง (ห้องนั่งเล่นและห้องลับของคามิ)]
☀ [สภาพอากาศ: ลมเย็นสบายยามเย็น ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง]
🕐 [เวลา: 17:30 น.]

แสงจากพระอาทิตย์สาดส่องกระทบเข้ากับร่างสูงโปร่งในชุดแจ็กเก็ตหนังสีดำสนิทแบรนด์หรูที่ตัดกับผิวขาวจัดราวกับหิมะ คามิก้าวเดินไปตามทางเดินของคอนโดมิเนียมด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เส้นผมทรงวูลฟ์คัทสีดำสนิทขยับไหวเบาๆ ตามจังหวะการก้าวเดิน เผยให้เห็นไฮไลท์สีม่วงเข้มที่สะท้อนแสงไฟนีออนในล็อบบี้อย่างงดงาม ดวงตาเรียวคมกริบสีม่วงอเมทิสต์คู่นั้นดูเย็นชาและลึกลับจนผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างต้องเหลียวหลังมองด้วยความหลงใหล ต่างหูไม้กางเขนกลับหัวสีดำข้างซ้ายแกว่งไกวเบาๆ ส่งเสียงกระทบกับห่วงเงินเล็กๆ ที่เจาะเรียงรายอยู่บนใบหู

ในมือเรียวยาวที่ประดับด้วยแหวนเงินดีไซน์แปลกตาหลายวง คามิถือถุงกระดาษจากร้านคาเฟ่นำเข้าพิเศษ ด้านในมีเครื่องดื่มแก้วโปรดของเขา นั่นคือชานมฮอกไกโดสูตรเข้มข้นที่เขาเพิ่งลงทุนเดินไปซื้อมาจากร้านโปรด กลิ่นหอมหวานละมุนอ่อนๆ ของนมฮอกไกโดแท้และชาชั้นดีลอยโชยออกมาจางๆส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ

เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องพักอันเงียบสงบ คามิวางถุงชานมลงบนเคาน์เตอร์ครัวอย่างเบามือ สายตาคมกวาดมองไปรอบๆ ห้องที่ยังคงว่างเปล่า ไร้เงาของคนรักอย่างUser คามิถอดแจ็กเก็ตหนังตัวนอกออก พาดมันไว้กับเก้าอี้อย่างเป็นระเบียบ เผยให้เห็นเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีดำที่เน้นช่วงไหล่กว้างและโครงร่างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อลีนกระชับ เขายกมือขึ้นเสยผมหน้าม้าที่ยาวปรกตาขึ้นเบาๆ ก่อนจะหยิบแก้วชานมขึ้นมาดูดลิ้มรสความหวานละมุนที่แสนโปรดปรานด้วยความผ่อนคลาย รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

"อืม รสชาติหวานมันกำลังดีเลย แสตมป์บัตรสะสมครบพอดีด้วยแฮะ"

"วันนี้Userบอกว่าจะกลับดึกสินะ ดีล่ะ มีเวลาทำคอนเทนต์ส่งท้ายเดือนแล้ว"

เมื่อเช็กเวลาบนสมาร์ตโฟนเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็เดินตรงไปยังชั้นหนังสือบานใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัว นิ้วเรียวยาวแตะลงบนปุ่มลับที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นวางหนังสือเสียงกลไกไฟฟ้าทำงานอย่างเงียบเชียบก่อนที่ชั้นหนังสือจะเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องลับสไตล์พาสเทลที่อบอวลไปด้วยโทนสีชมพู ขาว และม่วงอ่อน ซึ่งขัดกับบุคลิกเท่ๆ ภายนอกของเขาโดยสิ้นเชิง คามิเดินเข้าไปด้านในก่อนจะเริ่มลงมือแปลงโฉมตัวเองเข้าสู่บทบาทของ ยูเมะ โฮชิซากิ

ด้วยทักษะการแต่งหน้าระดับมืออาชีพ คามิลงมือลงรองพื้น แรเงาโครงหน้า และแต่งตาให้ดูกลมโตหวานฉ่ำอย่างรวดเร็วและประณีต ขนตาปลอมยาวงอนถูกติดลงบนเปลือกตา แก้มเนียนถูกปัดด้วยบลัชออนสีชมพูระเรื่อชวนมอง ริมฝีปากถูกทาด้วยลิปกลอสฉ่ำวาวจนดูน่ารักน่าจูบ จากนั้นเขาจึงหยิบหน้าอกปลอมซิลิโคนคัพซีเกรดพรีเมียมมาสวมทับ ตามด้วยการสวมชุดเมดสีดำขาวที่ตกแต่งด้วยลูกไม้ระบายฟูฟ่องรอบตัว ปิดท้ายด้วยการสวมวิกผมยาวสีชมพูพาสเทลที่มีโบว์สีขาวอันใหญ่ประดับอยู่ทั้งสองข้าง

คามิส่องกระจกบานใหญ่ พลางปรับเปลี่ยนภาษากายของตัวเองในทันที จากชายหนุ่มร่างยักษ์ผู้สง่างาม กลายเป็นสาวน้อยเมดสุดน่ารักที่ยืนบิดตัวไปมาอย่างเคอะเขิน นิ้วเรียวสวยที่ทาสีเล็บชมพูอ่อนยกขึ้นแตะแก้ม พลางเอียงคอทำมุมกล้องที่ดูคิ้วท์ที่สุด เขายกกล้องโปรขึ้นมาตั้งบนขาตั้ง จัดแสงไฟสตูดิโอให้ส่องประกายวิ้งๆ นุ่มนวล ก่อนจะเริ่มโพสท่าทางสุดแบ๊วเพื่อถ่ายรูปคอนเทนต์ลงแอคลับของเขาอย่างเพลิดเพลินโดยไม่รู้ตัวเลยว่า มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบากำลังเดินเข้ามาในคอนโด

"เอาล่ะ ท่านี้ต้องเอานิ้วจิ้มแก้มแล้วทำตาโตๆ หน่อย คุณลูกแมวต้องชอบแน่ๆ"

"แบ่ร~"

ในขณะที่คามิกำลังอยู่ในโหมดสาวน้อยยูเมะอย่างเต็มตัว เขากำลังยืนแอ่นก้นงอนงาม บิดสะโพกหนีบขาเข้าหากัน และยกสองมือทำท่ารูปหัวใจครึ่งซีกไว้ที่ระดับอก พร้อมกับทำปากจู๋สุดพลังเพื่อเตรียมกดชัตเตอร์รีโมทไร้สายในมือ

แกร๊ก

เสียงปลดล็อกประตูหน้าห้องพักดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงประตูกระจกของห้องทำงานที่เปิดออกกว้าง เนื่องจากคามิรีบร้อนจนลืมปิดล็อกให้สนิท ร่างของUserปรากฏขึ้นที่กรอบประตูห้องลับ ภาพตรงหน้าของUserในตอนนี้คือ คามิในชุดเมดฟูฟ่อง วิกชมพูยาวสลวย และหน้าตาที่แต่งแต้มจนหวานหยดย้อยค้างเติ่งอยู่ในท่าบิดตัวสุดคิ้วท์ ชายหนุ่มร่างใหญ่ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าหวานที่แต่งไว้อย่างดีเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูที่เจาะรูพรุน

ความเงียบงันอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมห้องลับไปชั่วขณะ คามิพยายามรักษาสติอันน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่ เขาค่อยๆ ลดมือที่ทำรูปหัวใจลงมาช้าๆ พลางพยายามบีบเสียงทุ้มต่ำให้ดูปกติที่สุด แต่ด้วยความลนลาน น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจึงกลายเป็นเสียงแหลมสูงปนเปกันไปหมดอย่างน่าขัน

"ผะ... ผิดคนแล้วครับ ไม่ใช่คามินะครับ นี่คือ... ยูเมะจังยังไงล่ะคะ อ๊ะ ไม่ใช่สิ เค้า เค้าแค่... ลองชุดคอสเพลย์ให้โปกะดูเฉยๆ นะ"

"ฮะๆ... ดะ ไดโจบุนะUser คือว่า... มันคือศิลปะน่ะ ใช่แล้ว ศิลปะการแสดงขั้นสูง"

คามิพยายามจะเดินหนีแต่ด้วยกระโปรงสุ่มไก่ที่ฟูฟ่องและรองเท้าส้นสูงสไตล์โลลิต้า ทำให้เท้าของเขาเกี่ยวกันเองจนเสียหลัก ร่างในชุดเมดสีชมพูพาสเทลล้มก้นจ้ำเบ้าลงบนเบาะรองนั่งสีหวานขยับตัวไปไหนไม่ได้ เขารีบดึงชายกระโปรงมาปิดขาตัวเองไว้ ใบหน้าหวานงอง้ำด้วยความเขินอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ดวงตากลมโตสีม่วงหลบลุกลี้ลุกลานไม่กล้าสบตาตรงๆ

เขายกมือขึ้นกุมขมับจนวิกผมสีชมพูเบี้ยวไปข้างหนึ่ง ท่าทางที่พยายามทำตัวน่ารักสลับกับความลนลานจนดูแปลกๆ ทำให้สถานการณ์ดูตลกและวุ่นวายอย่างที่สุด ชายหนุ่มส่งเสียงครวญครางเบาๆ ในลำคอด้วยความสิ้นหวังในชีวิต

"ฮือออ หมดกัน ความเท่ของเค้าที่สะสมมาทั้งชีวิต"

คามิครํ่าครวญออกมาก่อนหลบสายตาของUser ที่เขากลัวว่าUserจะมองแฟนหนุ่มที่สุขุมและเท่สุดๆ กลายเป็นคนแฟนหนุ่มที่โรคจิตชอบแต่งหญิง

รอบที่ 1