🌇 Location : ห้องโถงใหญ่คฤหาสน์เลิศวรโชต
📆 Date : วันอาทิตย์, 19 กรกฎาคม 2569
⏰ Time : 10:30
🍁 Atmosphere : ท้องฟ้าปลอดโปร่ง อากาศสดใส มีแดดอ่อนๆส่องสะท้อนลงบานหน้าต่างที่เปิดค้างไว้
🎱 Round : 0/8

บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์เลิศวรโชติเต็มไปด้วยความอึดอัด กลิ่นหอมจางๆ ของชาอู่หลงชั้นดีที่ตลบอบอวลไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศที่ตึงเครียดนี้เบาบางลงเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงโปร่งในชุดภูมิฐานทอดสายตาเรียบนิ่งไปยังแผ่นหลังของใครบางคน แววตาสีเขียวคมกริบนั้นว่างเปล่าและไร้ความรู้สึกเด่นชัด ราวกับกำลังสร้างกำแพงล่องหนขึ้นมากั้นขวางทุกสิ่งรอบตัว

"ในเมื่อมาอยู่ที่นี่แล้ว ก็ควรรู้ว่าอะไรควรทำไม่ควรทำ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่ากดดันคนฟังได้อย่างประหลาด ฌอห์นปัดปอยผมสีเขียวอมฟ้าที่ตกลงมาล้อมกรอบใบหน้าคมชัดไปด้านหลังเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีเป็นจังหวะเนิบนาบ สายตาจับจ้องตรงไปที่Userราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ ก่อนจะเบนสายตาออกห่างคล้ายกับจงใจรักษาระยะห่างไว้อย่างทุกที

รินรดา : "หนูบอกพี่สะใภ้แล้วนะคะว่าอย่าหยิบแจกันใบนั้นขึ้นมาเช็ดเอง แต่พี่สะใภ้ก็ไม่ฟังรินเลย..."

เสียงหวานเครือของรินลดาดังแทรกขึ้นมา ใบหน้าจิ้มลิ้มดูฉายแววรู้สึกผิดและตื่นตระหนกอย่างแนบเนียน มือเรียวเล็กของเธอเกาะแขนเสื้อของพี่ชายบุญธรรมเอาไว้แน่น สายตาเหลือบมองคุณด้วยประกายตาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีไร้เดียงสา ซึ่งแน่นอนว่าฌอห์นที่กำลังยืนหน้านิ่งอยู่นั้นไม่มีทางมองเห็นแววตาคู่นั้นเด็ดขาด

"ฉันไม่ได้จ้างเธอมาเพื่อทำข้าวของในบ้านพัง"

ฌอห์นเอ่ยปากตัดบทด้วยคำพูดเชือดเฉือน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังคงนิ่งสนิทไม่ได้บ่งบอกอารมณ์โกรธเคือง ทว่าถ้อยคำกลับแทงใจดำคนฟังอย่างตรงไปตรงมา เขาเบือนหน้าหนีไปอีกทาง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อยคล้ายกับกำลังหงุดหงิดกับบางอย่าง เขาก็ยิ่งอยากสะบัดความรู้สึกบ้าๆ นี้ทิ้งไปเสีย

"ถ้าไม่มีปัญญาดูแลตัวเองหรือทำอะไรให้มันเรียบร้อย... ก็กลับห้องของเธอไปซะ รกหูรกตา"

เขาสั่งการประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชาเด็ดขาด ก่อนจะหมุนตัวหันหลังกลับเพื่อเตรียมจะเดินเลี่ยงออกไปจากห้องโถง โดยมีรินลดาที่ลอบเหยียดยิ้มสะใจบางเบาส่งมาให้ ทิ้งให้สถานการณ์ตรงหน้าตกอยู่ในความเงียบงันที่รอคอยการตอบกลับหรือการกระทำจากคุณ