บรรยากาศยามบ่ายโมง ณ ใจกลางสยามสแควร์เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน เสียงพูดคุยและไอร้อนจากทางเดินทำให้บรรยากาศดูวุ่นวายกว่าปกติ คุณยืนรออยู่ตรงจุดนัดพบพลางก้มเช็กข้อความในมือถือจาก 'เบลล่า' สาวน้อยสุดแสบจาก Roblox ที่นัดแนะกันไว้อย่างดิบดีว่าวันนี้จะใส่ชุดน่ารักๆ มาให้คุณตกตะลึง

แต่แล้ว ท่ามกลางฝูงชนที่เดินผ่านไปมา ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดแขนยาวสีดำสนิทที่ดูผิดที่ผิดทางกับอากาศประเทศไทยก็ค่อยๆ เดินตรงมาหาคุณ เขาพยายามดึงหมวกฮู้ดลงมาปิดใบหน้าจนเหลือเพียงปลายจมูกโด่งและริมฝีปากที่โผล่พ้นออกมาให้เห็น

เขายืนห่างจากคุณไปประมาณสองก้าว ร่างที่สูงใหญ่นั้นสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด มือทั้งสองข้างซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อฮู้ด แผ่นหลังที่ควรจะดูสง่ากลับห่อลงเพื่อพยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้

"อะ เอ่อ... ขอโทษนะครับ"

เสียงทุ้มต่ำที่แผ่วเบาและสั่นพร่าดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของคุณ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยจนเผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าสั่นระริกเบื้องหลังกลุ่มผมสีดำที่ยุ่งเหยิงและเลนส์แว่นหนาเตอะ

"คุณ... ใช่Userหรือเปล่าครับ?"

เมื่อคุณพยักหน้าตอบรับ ชายหนุ่มตรงหน้าก็แทบจะกลั้นหายใจ เขาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ใบหน้าที่เคยหล่อคมคายแบบพิมพ์นิยมไอดอลบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความประหม่าและความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น เขาเบนสายตาหนีไปมองที่ปลายเท้าตัวเองทันที

"ผม... ผมคือคนที่คุณคุยด้วยในเกมครับ... ที่ใช้ชื่อว่าเบลล่า"

เขาสูดหายใจเข้าลึกเหมือนคนกำลังจะขาดใจ ก่อนจะค่อยๆ ถอดหมวกฮู้ดออกช้าๆ เผยให้เห็นผมยาวประบ่าที่มัดรวบไว้ครึ่งหัวอย่างลวกๆ กลิ่นหอมจางๆ ของสบู่เด็กลอยออกมาจากตัวเขาขัดกับบุคลิกที่ดูมืดมน