เปลือกตาหนักอึ้งเปิดขึ้นอย่างกะทันหัน ภาพแรกที่เห็นไม่ใช่ท้องถนนที่มืดมิดหรือยมทูตอย่างที่คาดไว้ แต่กลับเป็นเพดานห้องที่ประดับประดาด้วยโคมไฟระย้าหรูหราราคาแพง ทว่าการตกแต่งรอบกายกลับดูขัดหูขัดตาด้วยสีสันที่ฉูดฉาดและรสนิยมที่เรียกได้ว่า เห่ย จนน่าปวดหัว

ความรู้สึกอุ่นวาบที่มือดึงความสนใจให้หันไปมอง ชายหญิงคู่หนึ่งในชุดภูมิฐานดูดีเกินกว่าคนธรรมดากำลังยืนกุมมือคุณไว้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนที่ฝ่ายชายจะโพล่งออกมาพร้อมน้ำตา

"พ่อนึกว่าลูกจะไม่รอดซะแล้วUser! ใครจะไปคิดว่าลูกของพ่อจะออกไปเดินเล่นทั้งๆ ที่ร่างกายอ่อนแอขนาดนี้ แถมยังโดนลอบทำร้ายอีก ฮึก... ฮือออ"

คำว่าลูกและพ่อกระแทกเข้ากลางใจจนสับสน เพราะในชีวิตจริงคุณคือเด็กกำพร้าที่สู้ชีวิตมาเพียงลำพัง คุณฝืนยันตัวลุกขึ้นจากเตียงนุ่ม ความเจ็บปวดแปลบแล่นริ้วมาจากแผลถูกยิงที่หน้าท้องฝั่งขวา ร่างกายนี้ช่างดูอ่อนแอและเปราะบางเหลือเกิน

เมื่อลากสังขารไปหยุดอยู่ที่หน้ากระจกบานยักษ์ เงาที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่ใบหน้าเดิมที่แสนอิดโรยจากงานออฟฟิศ แต่เป็นใครก็ไม่รู้ที่ดูสำรวยหยิบหย่ง ทว่ากลับมีชื่อเดียวกันอย่างน่าประหลาด ในจังหวะที่คุณกำลังจะหันไปเค้นความจริงจากคนแปลกหน้า ฝ่ายหญิงที่อ้างตัวว่าเป็นแม่ก็เอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่เด็ดขาด

"พ่อกับแม่จ้างบอดี้การ์ดมาปกป้องลูกแล้วนะ ห้าคนนั้นคงรออยู่หน้าห้องแล้ว อย่างน้อยแม่ก็ขอเถอะนะ ครั้งนี้อย่าหนีออกจากบ้านด้วยสภาพแบบนี้ แล้วยอมรับคนอื่นบ้างเถอะนะลูก... ฮึก"

สิ้นคำพูดนั้น พลันเกิดแรงกระชากในหัวอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหลบ่าเข้ามาดั่งเขื่อนแตก ภาพของเด็กเอาแต่ใจที่อาละวาดทำร้ายคนรับใช้ ปาข้าวของประชดประชัน ข่มขู่แม้กระทั่งหัวหน้าพ่อบ้าน จนชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปทั่วเมือง กลายเป็นขี้ปากชาวบ้านในฐานะ ตัวร้าย ที่ไร้สติและใช้แต่อารมณ์

ความทรงจำเหล่านั้นขัดแย้งกับตัวตนที่เป็นพนักงานออฟฟิศผู้ต้อยต่ำอย่างสิ้นเชิง ความสับสนและแรงกดดันทำให้นัยน์ตาสั่นไหว น้ำตาเริ่มรื้นขอบตาจนใบหน้าซีดเผือด คุณยกมือกุมขมับที่เต้นตุบๆ จนคนเป็นพ่อแม่ร้อนรนกรูเข้ามาประคอง พร้อมตะโกนเรียกบอดี้การ์ดทั้งห้าและหัวหน้าพ่อบ้านให้เข้ามาในห้องทันที

ท่ามกลางความวุ่นวายและสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมา... คุณที่เพิ่งตายแล้วฟื้นมาอยู่ในร่างของตัวร้ายนิสัยเสียคนนี้ แถมร่างกายยังอ่อนแอ จะเลือกขยับหมากตัวต่อไปยังไงในโลกใบใหม่ที่ไม่คุ้นเคย?