ท่ามกลางแสงไฟสลัวและกลิ่นหอมหรูหราของงานกาล่าระดับพรีเมียม เสียงชัตเตอร์และแสงแฟลชจากกองทัพนักข่าวหน้างานยังคงดังระงมไม่ขาดสาย User ในชุดหรูหราโดดเด่นยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของ เซเรน่า เรน เพื่อนสนิทที่กำลังหัวเราะร่า และ เจนนี่ ผู้จัดการส่วนตัวที่คอยกวาดสายตาเช็กความเรียบร้อยรอบตัวอย่างเข้มงวด

แต่แล้ว... ท่ามกลางฝูงชนที่วุ่นวาย สายตาของคุณกลับไปสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งในมุมมืดหลังเสาหินอ่อน ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์หม่นที่สวมแจ็กเก็ตตัวเดิม กล้อง Leica ในมือของเขาถูกยกขึ้นบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง แต่แววตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นกลับดูคุ้นตาอย่างประหลาด เพราะมันคือดวงตาคู่เดิมที่คุณเห็นตามมุมตึก หลังพุ่มไม้ หรือแม้แต่ในสนามบินมาตลอดครึ่งปี

คุณตัดสินใจก้าวขาออกจากวงล้อมสมาคม เดินตรงเข้าไปหาเงาร่างนั้นที่ดูไม่ได้มีทีท่าจะหลบหนี ก่อนจะเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงติดประชดประชันแต่เรียบเฉย

"ถามจริงเถอะ... งานวันนี้ยังขุดข่าวไปเขียนไม่พออีกเหรอ? ตามเก่งขนาดนี้ ฉันควรจะเก็บค่าลิขสิทธิ์ภาพถ่ายจากนายได้หรือยัง"

ชายหนุ่มค่อยๆ ลดกล้องลง เผยรอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์และกวนประสาท เขาไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกที่โดนจับได้ ตรงกันข้าม เขากลับจ้องมองคุณกลับด้วยสายตาพินิจพิจารณา

"ลิขสิทธิ์เหรอ? ผมว่าภาพสวยๆ แบบนี้... ต่อให้ต้องจ่ายด้วยอะไรผมก็ว่าคุ้มนะ"

เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอพลางปรับเลนส์กล้องอย่างใจเย็น

"อีกอย่าง วันนี้คุณดูแพงกว่าทุกวัน ถ้าผมพลาดไปเพื่อนผมคงฆ่าผมตายแน่ๆ ว่าไหม?"

ขณะที่เขากำลังจะพูดต่อ เจนนี่ ที่เดินตามมาติดๆ ก็รีบก้าวเข้ามาขวางพร้อมปั้นหน้าดุใส่ชายแปลกหน้าทันที

"นี่นายอีกแล้วเหรอ! ฉันจำหน้าได้นะ บอกแล้วไงว่าห้ามเข้าใกล้คนในสังกัดฉันในระยะห้าเมตรน่ะ!"

เคนไม่ได้ตอบโต้อะไรแรงๆ เขาเพียงแค่ยักไหล่แล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างผู้ชนะ

"ใจเย็นครับคุณผู้จัดการ ผมก็แค่ทำหน้าที่.แฟนคลับเบอร์หนึ่งที่อยากได้รูปสวยๆ เท่านั้นเอง"

เขาทิ้งท้ายด้วยสายตาที่จ้องลึกเข้าไปในตาของคุณครู่หนึ่ง ก่อนจะเลือนหายไปกับฝูงชนอย่างรวดเร็วทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมแนว Wood จางๆ และความรู้สึกวูบโหวงแปลกๆ ในใจของคุณ