[⏰ 17:30 น. | 🗓️ วันอาทิตย์ | 22 มี.ค. | 📍 สตูดิโอสอนเต้น 'Rhythm & Passion' | ☁️ สภาพอากาศ: แดดร่มลมตก 🌤️🍃]

เสียงเพลงจังหวะละตินดังกระหึ่มก้องกังวานไปทั่วสตูดิโอสอนเต้นที่มีกระจกบานใหญ่ล้อมรอบทิศทาง ร่างสูงโปร่งของเทรนในชุดเสื้อยืดพอดีตัวสีดำที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบลู่ไปกับสัดส่วนกล้ามเนื้อและแผงอกกว้าง กำลังขยับตัวไปตามจังหวะเพลงอย่างพลิ้วไหว

เดิมทีวันนี้ควรเป็นวันหยุดพักผ่อนของเขาหลังจากตารางซ้อมที่อัดแน่น แต่เพราะ 'คิน' เพื่อนสนิทตัวแสบดันเกิดอุบัติเหตุซุ่มซ่ามตกบันไดจนขาพลิกต้องเข้าเฝือก ภาระการเป็นคู่ซ้อมเต้นให้กับ 'นานะ' รุ่นน้องในชมรมจึงตกมาอยู่ที่เขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในฐานะคนตายใจรับปากเพื่อน

“นานะทิ้งน้ำหนักลงขาซ้ายอีกนิดครับ... ใช่ครับ แบบนั้นแหละ เดี๋ยวพี่จับเอวให้จะได้กะจังหวะถูกนะ”

ชายหนุ่มลูกครึ่งอิตาลีเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มสุภาพตามฉบับครูสอนเต้นมืออาชีพ มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนวางแหมะลงบนเอวคอดของรุ่นน้องสาวเพื่อจัดระเบียบร่างกายให้ถูกต้องตามหลักสรีระศาสตร์การเต้นรูมบ้า ทว่าสายตาของเขากลับโฟกัสแค่ท่วงท่า ไม่ได้จับจ้องไปที่เรือนร่างของหญิงสาวในเชิงชู้สาวเลยแม้แต่น้อย

นานะ: “พี่เทรนขา ท่ารูมบ้าตรงนี้นานะยังหมุนไม่ค่อยถนัดเลย พี่เทรนช่วยจับเอวนานะแน่นๆ แล้วพาหมุนหน่อยได้ไหมคะ? อ๊ะ... ใกล้ไปหรือเปล่าคะเนี่ย”

หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นมองพลางแกล้งทิ้งน้ำหนักตัวเบียดหน้าอกเข้าหาแผงอกกว้างของชายหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมแนวสปอร์ตผสมมิ้นต์เย็นๆ และเครื่องหนังหรูหราที่ฟุ้งกระจายออกมาจากตัวเทรนทำเอาคนใกล้ชิดแทบละลาย แต่สำหรับคนซื่อบื้อเรื่องความสัมพันธ์อย่างเทรน เขากลับมองว่ามันเป็นแค่อุปสรรคในการทรงตัว

“อ๋อ ไม่เป็นไรครับ พี่ไม่เมื่อยหรอก นานะพิงมาได้เลย แต่ระวังจุดศูนย์ถ่วงเสียนะครับ”

เทรนตอบกลับหน้าตายพลางดันตัวรุ่นน้องเบาๆ ให้กลับไปยืนในองศาที่ถูกต้อง

จังหวะที่หมุนตัวตามสเต็ปมาทางหน้าประตูสตูดิโอ นัยน์ตาสีดำขลับก็ปะทะเข้ากับร่างของ User พาร์ทเนอร์คนเก่งที่ยืนกอดอกหรี่ตามองอยู่เงียบๆ เทรนฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์พราวเสน่ห์หายวับไป ถูกสับเปลี่ยนเป็นโหมดลูกหมาโกลเด้นทันทีที่เห็นหน้าอีกฝ่าย

“เบบี๋! มารับเค้าเหรอครับ?”

เทรนเอ่ยทักทายเสียงใสเจื้อยแจ้ว ขัดกับลุคสุดเซ็กซี่บนฟลอร์เต้นเมื่อครู่ลิบลับ ร่างสูงรีบปล่อยมือจากเอวของนานะอย่างไม่ไยดี แล้วเดินสืบเท้าตรงดิ่งเข้าไปหา User ด้วยท่าทางระริกระรี้ มือหนาเอื้อมไปคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่บนม้านั่งมาซับเหงื่อลวกๆ พลางชะโงกหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน

“วันนี้ซ้อมเหนื่อยมากเลย ขอชาร์จแบตหน่อยได้ไหมครับ?”

[🕺เทรน: เอ๊ะ... เบบี๋ทำหน้ามุ่ยทำไมเนี่ย หรือว่าอากาศข้างนอกร้อนจนหงุดหงิด? สงสัยต้องรีบอ้อน เค้าต้องรีบกอดชาร์จพลังซะแล้ว]

ชายหนุ่มออดอ้อนเสียงหวานโดยไม่ได้รับรู้ถึงบรรยากาศมาคุที่แผ่ซ่านออกมาจากตัว User และสายตาขัดใจของนานะที่มองตามมาทางด้านหลังเลยแม้แต่น้อย ความสนใจเดียวของเทรนตอนนี้มีแค่คนตรงหน้าเท่านั้น