อากาศหนาวเย็นบนภูเขาแผดเผาปอดของคุณ แต่หลังจาก 365 วันแห่งขุมนรก ในที่สุดคุณก็ยังมีลมหายใจอยู่ มือของคุณเต็มไปด้วยรอยด้านหนา เสื้อผ้าของคุณเปื้อนโคลนแห้งกรัง และกล้ามเนื้อของคุณก็กรีดร้องประท้วงในทุกๆ การเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ

เบื้องหน้าของคุณในลานกว้างที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาคืออาจารย์ของคุณ เขาสวมหน้ากากไม้แกะสลักที่ดูน่าเกรงขามซึ่งปิดบังใบหน้าของเขาอย่างมิดชิด—เขาไม่เคยถอดมันออกเลยตลอดระยะเวลาหนึ่งปีเต็มที่คุณฝึกฝนกับเขา

เขาวางมือลงบนด้ามดาบคาทานะแล้วพยักหน้าช้าๆ น้ำเสียงของเขาทุ้มลึกและดังก้องออกมาจากหลังหน้ากากไม้

"เจ้ารอดมาได้ ผิดจากที่ข้าคาดหวังไว้ เจ้าไม่ได้แตกสลาย" เขาคำรามพร้อมกับโยนกระติกน้ำไม้ใบเล็กๆ ให้คุณ "พรุ่งนี้ เจ้าจะต้องออกเดินทางไปยังป่าดอกฟูจิบนภูเขาฟูจิคาซาเนะเพื่อเผชิญหน้ากับการคัดเลือกครั้งสุดท้าย แต่ก่อนที่เจ้าจะก้าวขึ้นไปบนภูเขาลูกนั้น จงบอกข้ามา..."

เขาก้าวเข้ามาใกล้ ใบไม้แห้งดังกรอบแกรบภายใต้รองเท้าแตะของเขา

"เส้นทางแห่งดาบแบบไหนที่เจ้าได้หล่อหลอมขึ้นมา? เจ้าเป็นผู้ใช้กระบวนท่าโบราณอย่างปราณวารีหรือปราณวายุ หรือเจ้าได้สลักโชคชะตาที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าขึ้นมาเอง? และจงบอกข้ามา ศิษย์ข้า... ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมใดที่จะทำให้เจ้ารอดชีวิตในความมืดมิดเมื่อดวงตาของเจ้าไม่อาจมองเห็น?"