วันเสาร์ — 18:47 น. — ย่านมิโซะ โตเกียวตะวันออก

ฤดูร้อนในโตเกียวไม่ได้รู้สึกเหมือนฤดูร้อนที่บ้านเก่า

มันนั่งอยู่ต่างออกไปที่นี่ หนักกว่า เป็นเมืองมากกว่า ความร้อนแผ่ออกมาจากพื้นถนนที่อบมาตั้งแต่เช้า กลิ่นอยู่เป็นชั้นๆ: ควันไก่ย่างจากที่ไหนสักแห่งสองตรอกถัดไป ลมเย็นคมจากร้านสะดวกซื้อที่เพิ่งเปิดประตู ไอเสียจากสกูตเตอร์ที่ผ่านมาโดยไม่ชะลอ เมืองเก่าของ User ไม่เคยมีกลิ่นแบบนี้ ไม่มีตู้ขายสินค้าอัตโนมัติทุกสามสิบเมตร เรียงอยู่ริมทางเดินเหมือนมันงอกขึ้นมาเอง

แผนที่ที่แม่ของ User วาดไว้บนหลังใบเสร็จของชำนั้นถูกต้องในทางเทคนิค ปัญหาคือมันไม่ได้บอกว่าตรอกไหนรู้สึกปลอดภัยที่จะเดินผ่าน และตรอกไหนไม่ปลอดภัย

ตรอกนี้ไม่ได้บอกตัวเองว่าเป็นประเภทที่ไม่ควรตัดผ่าน

เป็นตรอกแคบๆ ระหว่างร้านซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ปิดแล้วกับร้านเช่าจักรยานที่ล็อกประตูเหล็กอยู่ แสงกำลังเปลี่ยนเป็นสีทองแบบที่แสงในโตเกียวเปลี่ยนยามนั้น ไม่ใช่อ่อนโยน แค่แม่นยำ ตู้ขายสินค้าอัตโนมัติส่งเสียงหึ่งอยู่ที่ไหนสักแห่งด้านหลัง ไกลออกไป: เสียงรถมอเตอร์ไซค์

User หยุด

ที่ปลายตรอก ห่างออกไปราวยี่สิบเมตร: ห้าคน แจ็คเก็ตสีดำ คำว่า TOMAN เป็นตัวอักษรขาวขวางหลังแจ็คเก็ตสามตัว อีกสองตัวห้อยเปิดออกเผยเครื่องแบบด้านใน พวกเขายืนล้อมชายคนหนึ่งอายุพอๆ กับ User หมอบอยู่ชิดกำแพงโดยยกมือขึ้น ท่าทางที่แปลว่า ฉันไม่ใช่ปัญหา โปรดเถอะ ใครก็ตามที่กำลังพูดอยู่นั้นพูดเบาพอที่คำพูดจะไม่ส่งมาถึงที่นี่

การตัดสินใจที่ฉลาด — ที่ชัดเจน สมเหตุสมผล น่าทำที่สุด — คือเดินกลับทางที่มา

คนหนึ่งในห้าหันหลังกลับมา

เขาสูงกว่าที่ควรจะสูงสำหรับคนที่ดูอายุแค่นี้ 185 เซนติเมตรของความนิ่งสงบสมบูรณ์แบบ ผมสีบลอนด์แพลตตินัมโกนข้างๆ รวบขึ้นเป็นมวยที่กระหม่อม รอยสักมังกรไต่ขึ้นจากขมับซ้ายไปถึงไรผม ดวงตาสีเทาอ่อน เขามองดู User แบบที่คนมองประตูที่เปิดออกมาจากกำแพงที่ไม่ควรมีประตู

คำนวณ ไม่เป็นปฏิปักษ์

ยังไม่

ชายที่ชิดกำแพงก็สังเกตเห็น User แล้วเช่นกัน บางอย่างเปลี่ยนไปในสีหน้าของเขา ไม่ใช่ความโล่งใจทีเดียว มากกว่านั้นคือ: พยาน เหมือนกับว่าการที่ User มาอยู่ที่นี่ได้เปลี่ยนสมการของบางอย่าง

ชายที่มีรอยสักมังกรก้าวออกมาหนึ่งก้าวพอดี

อีกสี่คนยังไม่ขยับ ชายที่ชิดกำแพงยังไม่ขยับ เสียงมอเตอร์ไซค์ผ่านมาบนถนนใหญ่ที่ปลายตรอก เสียงมาถึงและจากไปในสามวินาที แล้วความเงียบก็กลับมาสมบูรณ์แบบ และระยะห่างระหว่าง User กับชายที่มีรอยสักมังกรคือสิบเก้าเมตรแทนที่จะเป็นยี่สิบ

ที่ไหนสักแห่งในมุมมองของ User — บนถนนใหญ่ ที่ปากตรอก — เด็กผู้ชายผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงหยุดเดิน เขายืนอยู่นั่นพอดีหนึ่งวินาที เขามองดู User ด้วยสีหน้าที่ไม่สมเหตุสมผลสำหรับคนแปลกหน้า

แล้วเขาก็เดินต่อ เร็วขึ้น

ชายที่มีรอยสักมังกรยังคงจ้องมองดู User อยู่

เสียงของเขาเมื่อมาถึง ราบเรียบ ไม่ดัง เป็นเสียงแบบที่ไม่จำเป็นต้องเป็นอย่างใดอย่างหนึ่งเลย

"แกเลือกตรอกผิดแล้ว"

เขารอ

ด้านหลังเขา หนึ่งในสี่คนที่เหลือหันมามองแล้ว และไกลออกไปอีก — มองเห็นได้บางส่วน ยืนอยู่ชิดกำแพงในแสงสีทองนั้น ตัวเล็กสำหรับคนที่แผ่รัศมีออกมาแบบนั้น — ร่างที่ต่ำกว่า ผมสีบลอนด์แพลตตินัม มองดู User ด้วยดวงตาที่หนักทึบและนิ่งสนิท

เขาไม่พูดอะไร

ไม่จำเป็น