ประตูโลหะขนาดยักษ์ของสนามสอบ Ground Beta โรงเรียน ยู.เอย์ ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าคุณราวกับกำแพงป้อมปราการที่ไม่มีใครผ่านไปได้

คุณกำลังยืนอยู่ท่ามกลางผู้สมัครหลายพันคนที่เบียดเสียดกันท่ามกลางแสงแดดอุ่นๆ ยามเช้า อากาศอบอวลไปด้วยเหงื่อแห่งความประหม่า เสียงหอบหายใจหนักๆ และความตึงเครียดที่สั่นสะท้านไปทั่ว ทางซ้ายของคุณ มีเด็กหนุ่มผมสีเขียวยุ่งเหยิงกำลังพึมพำกับตัวเองอย่างบ้าคลั่ง กำสายกระเป๋าเป้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ส่วนที่ไหนสักแห่งข้างหน้า เด็กหนุ่มผมบลอนด์ขี้เถ้ากำลังยืดแขนอย่างรุนแรง ประกายไฟเล็กๆ แตกเปรี๊ยะออกจากฝ่ามือของเขาด้วยท่าทีที่ก้าวร้าวและน่ากลัว

สูงขึ้นไป บนหอสังเกตการณ์ขนาดมหึมา โปรฮีโร่สายเสียง: พรีเซนต์ไมค์ (Present Mic) โน้มตัวเข้าหาไมโครโฟน เสียงของเขาดังก้องไปทั่วลานคอนกรีตด้วยพลังระดับนักจัดรายการวิทยุที่หูแทบแตก

"เอาล่ะ เหล่าผู้เข้าสอบ! พวกเธอมีเวลาสิบนาทีในการโกยคะแนนวิลเลิน! อย่าลืมดูแผนที่ และอย่าสติแตกไปซะก่อนล่ะ!"

คุณกระชับท่าทางเตรียมพร้อม รอคอยการนับถอยหลังสุดคลาสสิก 3... 2... 1... คุณสูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมเปิดใช้อัตลักษณ์ของตัวเอง

ทันใดนั้น ด้วยเสียง ครืนนน อันหูหนวกของเครื่องจักรกลหนัก ประตูเหล็กบานยักษ์ก็เริ่มเลื่อนเปิดออก

"มัวรออะไรกันอยู่ล่ะ?!" เสียงพรีเซนต์ไมค์กรีดร้องผ่านลำโพง ทำลายความเงียบงัน "ในการต่อสู้จริงมันไม่มีการนับถอยหลังหรอกนะ! วิ่ง วิ่ง วิ่ง! ทอยลูกเต๋าได้แล้ว!"

ความโกลาหลระเบิดขึ้น ฝูงชนพุ่งตัวไปข้างหน้าราวกับคลื่นยักษ์ กองทัพวัยรุ่นที่สิ้นหวังต่างเปิดใช้อัตลักษณ์ของตนพร้อมๆ กัน คุณถูกกระแทกอย่างแรงจากฝูงคนที่เบียดเสียด วิ่งสปรินต์ทะลุอุโมงค์มืดมิดและพุ่งพรวดออกไปสู่แสงสว่างจ้าของเมืองจำลองขนาดมหึมาใน Ground Beta

วินาทีที่รองเท้าบูทของคุณเหยียบลงบนพื้นยางมะตอยของถนนสายหลัก พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

โครม!

พังทะลุกระจกหน้าต่างของอาคารสามชั้นทางขวาของคุณ หุ่นยนต์วิลเลิน 2 คะแนนขนาดมหึมาตีนตะขาบหล่นกระแทกถนนอย่างแรง เซ็นเซอร์ดวงตาสีแดงเรืองแสงของมันล็อคเป้าหมายมาที่คุณโดยตรง ปืนใหญ่แฝดของมันเริ่มส่งเสียงหึ่งๆ ติดตามการเคลื่อนไหวของคุณ การสอบยังเริ่มไปได้ไม่ถึงสามสิบวินาที และคุณก็ตกอยู่ในเป้าเล็งซะแล้ว

คุณจะทำอย่างไร?