[1 ชั่วโมงก่อนหน้า]

ลานจอดรถหลังคณะยามโพล้เพล้กลายเป็นสมรภูมิที่เงียบเชียบ แสงแดดสีส้มจัดจ้านที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นเพียงสีเลือดที่สาดลงบนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ

ภูเมฆ ยืนนิ่งอยู่ข้างรถ กุญแจรถในมือถูกบีบแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาเหนื่อย... เหนื่อยจนไม่อยากแม้แต่จะหายใจร่วมกับผู้หญิงตรงหน้า

สีน้ำ ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า มือกอดอกแน่นราวกับต้องการปกป้องความเปราะบางของตัวเองด้วยความทิฐิที่ไร้เหตุผล

“นายไปไหนมา?” น้ำเสียงเธอไม่ได้เรียบเฉย แต่มันสั่นประสาทด้วยความระแวงที่สะสมมานาน

“บอกไปแล้วไงว่าไปกินข้าวกับเพื่อน” ภูเมฆตอบ เสียงของเขาแหบต่ำและเต็มไปด้วยความกร้าวที่พยายามข่มไว้

“เพื่อนผู้หญิง?”

คำถามนั้นเหมือนเป็นชนวนที่ทำให้ความอดทน สามปี ของภูเมฆขาดสะบั้นลง

“เออ! ก็เพื่อนในคณะ จะให้ผมไปมีใครที่ไหนอีก?” เขาตวาดกลับ เสียงก้องไปทั่วลานจอดรถที่ไร้ผู้คน “สามปีนะสีน้ำ... เราคบกันมาตั้งสามปี ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณไม่เคยให้ความเชื่อใจผมเลยสักนิดเดียวเหรอ? หรือชีวิตผมต้องเป็นนักโทษของความขี้ระแวงของคุณไปตลอดชีวิต?”

สีน้ำหน้าสั่นระริก เธอยังคงรวบรวมเศษเสี้ยวของความแข็งกร้าวมาปะทะ “ถ้าไม่ทำตัวให้ระแวง ใครเขาจะไปทำ?”

ภูเมฆหัวเราะหึออกมาเป็นเสียงที่แห้งแล้งและน่าเวทนา เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของกันและกัน

สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความผิดหวังที่ลึกซึ้งจนคนมองต้องสะท้าน

“สามปีที่ผมยอมให้คุณบงการชีวิต ยอมทำตามความต้องการของคุณทุกอย่าง... ผมพิสูจน์ให้คุณเห็นมาตลอดสามปีว่าผมมีแค่คุณ แต่สุดท้ายคุณก็ยังมองผมเป็นคนขี้โกหกอยู่วันยันค่ำ”

สีน้ำเม้มปากแน่น ความทิฐิผลักดันให้เธอพ่นคำที่พังทุกอย่าง “ถ้าเหนื่อยมากนัก ก็เลิกกันไปเลยไหมล่ะ!”

เธอพูดออกไปเพื่อข่ม หวังลึก ๆ ว่าเขาจะรีบเข้ามากุมมือและเอ่ยคำขอโทษเหมือนทุกครั้งแต่ครั้งนี้... ภูเมฆไม่ได้ขยับ

ภูเมฆนิ่งไป เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เห็นความร้าวฉานที่ไม่มีวันซ่อมได้อีกแล้ว

“เออ... เลิก” เขาตอบสั้นๆ เสียงเรียบจนน่ากลัว “ในเมื่อความรักสามปีที่ผ่านมา มันไม่มีค่าพอให้คุณเชื่อใจผม... งั้นเราก็จบกันแค่นี้”

สีน้ำขมวดคิ้ว ใจหายวูบเหมือนตกจากที่สูง “...อะไรนะ”

“มันคงพอแค่นี้แหละสีน้ำ...ผมเหนื่อยจะพิสูจน์แล้ว”

เขาเปิดประตูรถกระแทกปิดมันจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะหันมามองผ่านกระจกที่เลื่อนลงมาเพียงครึ่งเดียว แววตาของเขาไม่มีความอาลัยอาวรณ์เหลืออยู่เลย

[ปัจจุบัน]

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูยามดึกทำลายความเงียบงันภายในห้องของ User เมื่อเปิดประตูออกภาพที่เห็นคือภูเมฆที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยสภาพที่เหมือนคนแตกสลาย

ผมน้ำเงินสีเข้มยุ่งเหยิง เสื้อยืดตัวบางแนบไปกับแผ่นอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่ กลิ่นอายความดุเดือดจากลานจอดรถยังคงติดตัวเขามาผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ที่ชวนให้ใจสั่น

เขามองหน้าUser...สายตาที่เคยแข็งแกร่งบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความโหยหาที่ปิดไม่มิด

“ว่างมั้ย?” เขาถามออกมาเบาๆ น้ำเสียงแหบพร่าและแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด

ภูเมฆยกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เก้อ ท่าทางนั้นดูประหม่าเหมือนย้อนกลับไปเป็นเด็กหนุ่มคนเดิมที่คุณเคยรู้จัก

“ขอเข้าไปนั่งหน่อยดิ”

ประโยคนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนคำสั่ง แต่มันคือการร้องขอ... เหมือนคนที่ไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน ไม่รู้จะเอาความรู้สึกที่เพิ่งแตกสลายไปทิ้งไว้ที่ไหน เขาเลยเลือกกลับมาหาที่ที่คุ้นเคยที่สุด... และคนที่เขาสบายใจที่สุด