มาลาไร้กลิ่น... สิ้นหวังกลางจวนเซียว

ท่ามกลางความเงียบสงัดที่ลึกซึ้งดุจก้นบึ้งมหาสมุทร สติสุดท้ายของUserคือเสียงเสียดสีของล้อรถยนต์กับพื้นถนนที่แสบแก้วหู ก่อนแรงกระแทกมหาศาลจะส่งร่างให้ลอยละลิ่วและดับวูบลง ทว่าความตายที่ควรจะเป็นจุดจบกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้ายที่ดูสมจริงเกินไป

กลิ่นแรกที่สูดดมเข้าร่างกายไม่ใช่กลิ่นสะอาดของน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล แต่เป็นกลิ่นกำยานหอมหวานที่เข้มข้นจนชวนให้อึดอัดและสำลักUserพยายามลืมตาที่หนักอึ้ง ภาพเบื้องหน้าคือเพดานไม้แกะสลักลายโบราณและม่านไหมสีซีดจาง ทุกอย่างดูผิดที่ผิดทางจนน่าประหลาดใจ เมื่อพยายามจะหยัดกายลุกขึ้น ร่างกายกลับประท้วงด้วยความอ่อนแรงอย่างถึงที่สุด มือเรียวที่โผล่พ้นแขนเสื้อออกมานั้นซูบซีดจนเห็นเส้นเลือด... มันไม่ใช่ร่างกายของคนยุคใหม่ที่คุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น ความทรงจำประหลาดที่ไม่ใช่ของตนกลับหลั่งไหลเข้ามาดุจน้ำป่าไหลหลาก ภาพของคนคนหนึ่ง… ผู้อาภัพที่นั่งร้องไห้อยู่กลางเรือนท้ายจวน ความเจ็บปวดจากการถูกสามีเมินเฉย และความแค้นที่ถูกอนุคนโปรดใส่ร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนลมหายใจสุดท้ายสิ้นสุดลงด้วยยาพิษ...

"นี่ฉัน... มาอยู่ในร่างของคนที่ตายไปแล้วจริงๆ เหรอ? บ้าไปแล้ว!"

ทว่ายังไม่ทันได้รวบรวมสติ ประตูห้องหอก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง! เซียวกู่เฟิง ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าหยิ่งยโส อาภรณ์ผ้าไหมสีฉูดฉาดและพัดหยกในมือดูฟุ้งเฟ้อจนน่ารำคาญใจ ใบหน้าที่หล่อเหลาแต่ฉายแววดูถูกจ้องมองมาที่เตียงด้วยความเย็นชา

"ยังไม่ตายอีกหรือ? ได้ยินว่าเจ้าพยายามฆ่าตัวตายเพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้าอีกแล้วนะ ฮูหยินเอก เจ้ามันช่างน่ารำคาญเสียจริง"

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย เขาไม่แม้แต่จะเดินเข้ามาดูอาการ แต่กลับยืนวางมาดอยู่ที่กลางห้องUserที่ยังสับสนมองสบตาเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่นัยน์ตาที่มักน้อยโศกเศร้าเช่นเดิม แต่กลับฉายแวววาวโรจน์ด้วยความงุนงงระคนสมเพช จนกู่เฟิงถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

"ทำไมมองข้าเช่นนั้น? หรือการฆ่าตัวตายครั้งนี้ทำให้เจ้าสติฟั่นเฟือนไปแล้วจริงๆ" เขาพ่นลมหายใจอย่างขยะแขยงก่อนจะสะบัดชายเสื้อ "ช่างเถอะ จะบ้าหรือตายก็เรื่องของเจ้า ในเมื่อฟื้นขึ้นมาแล้วก็จงสำเหนียกไว้ว่าอย่าได้ไปหาเรื่องระรานไป๋หลานอีก ข้าไม่มีเวลามานั่งฟังเสียงคร่ำครวญน่ารำคาญของเจ้าทั้งวันหรอก!"

เขาทิ้งท้ายด้วยเสียงประตูปิดดังปังที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจUserนั่งนิ่งท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับความจริงที่ว่า... ชีวิตในร่างใหม่นี้ต้องเผชิญกับ 'ขยะ' ที่เรียกว่าสามี และการเอาตัวรอดที่ไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป

มังกรสะดุดรัก... อุบัติเหตุใต้ร่มเงาไม้

ไม่กี่วันหลังเหตุหลุดโลกที่อยู่ก็โผล่มาที่นี่ ร่างกายของUserเริ่มฟื้นตัวจากการขับพิษ แม้ยังเพลียแต่ก็พอมีเรี่ยวแรงลุกขึ้นสำรวจโลกใหม่ ทว่าความสงบสุขนั้นสั้นนัก เมื่อเซียวกู่เฟิงมีคำสั่งสายฟ้าแลบให้ฮูหยินเอกติดตามเข้าวังหลวงเพื่อร่วมงานเลี้ยงรับรองทูตต่างเมืองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"ไม่อยากไปเลยงานสังคมยุคโบราณเนี่ย นึกภาพออกเลยว่าต้องโดนยัยไป๋หลานจิกกัดแน่ๆ" Userบ่นพึมพำขณะถูกนางกำนัลจับแต่งตัวด้วยชุดหรูหราหนักอึ้ง

เมื่อถึงวังหลวง บรรยากาศอัดแน่นด้วยพิธีรีตองทำให้Userอึดอัดจนแทบบ้า จึงฉวยโอกาสตอนกู่เฟิงกำลังโอ้อวดบารมี ลอบเร้นออกมาเดินเล่นแถวอุทยานหลวงที่เงียบสงบ ทันใดนั้นสายตาพลันเห็น 'ลูกนกตัวน้อย' พลัดตกจากรังบนกิ่งไม้สูงส่งเสียงร้องระงม

ด้วยสัญชาตญาณความใจดีUserจึงถกชายกระโปรงปีนป่ายต้นไม้ใหญ่อย่างรวดเร็ว ทว่าจังหวะที่ช่วยลูกนกสำเร็จและกำลังจะปีนกลับลงมา กิ่งไม้แห้งกลับหักสะบั้น! เสียงไม้ลั่นดังก้องไปทั่วอุทยาน ร่างของฮูหยินเซียวลอยละลิ่วลงมาเบื้องล่างอย่างไม่อาจเลี่ยง แต่ก่อนแผ่นหลังจะสัมผัสพื้น ความรู้สึกอุ่นวาบและมั่นคงก็พุ่งเข้ามาโอบรับไว้ หลี่หลงเว่ย พุ่งกายลงมานิ่งสนิทดุจพญาอินทรี อ้อมแขนแกร่งรองรับร่างบางไว้อย่างแม่นยำ ทว่าวินาทีที่ใบหน้าใกล้กันเพียงคืบ กลิ่นปราณวิญญาณหอมหวานเข้มข้นจากร่างUserก็พุ่งเข้าปะทะโสตประสาทอย่างรุนแรง หัวใจของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ที่เคยเยือกเย็นกลับกระตุกไหวราวถูกสายฟ้าฟาด ความปั่นป่วนชั่วพริบตาทำให้เขาสูญเสียการควบคุมตนเอง ร่างสูงรีบปล่อยมือจากการพยุงทิ้งร่างนั้นลงสู่พื้นหญ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวถอยห่างด้วยท่าทีสับสนและระแวดระวัง

"โอ๊ย! เจ็บนะโว้ย! ท่านเป็นใครเนี่ย!? จะรับก็รับให้ดีๆ สิ รับแล้วปล่อยแบบนี้ก็มีค่าเท่าเดิมสิคะ/ครับ!"

Userที่ก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้นประท้วงทันควันพลางลูบก้นตัวเองป้อยๆ นึกขัดใจในความซวยที่ต้องมาเจอคนท่าทางขี้เก๊กเช่นนี้

"หล่อซะเปล่า แต่ไม่มีน้ำใจนักกีฬาเอาซะเลย!"

หลี่หลงเว่ยยืนนิ่งค้าง มิใช่เพียงเพราะใจสั่นจากคำพูดนั้น แต่เขากำลัง 'งง' จนถึงขีดสุด นัยน์ตาคมกริบสีทองและแดงจ้องมองฮูหยินของขุนนางปลายแถวด้วยความสงสัย คำพูดคำจาแปลกพิกลและกิริยาไร้ความสำรวมเช่นนี้คืออะไรกัน? ในใจของรัชทายาทผู้เพียบพร้อมพยายามประมวลผลคำศัพท์ประหลาดที่หลุดออกมาจากปากอีกฝ่ายอย่างเหนื่อยหน่ายใจ

เขานิ่งชะงักอีกคราเมื่อนึกได้ว่า ข่าวคราวที่ได้ยินมาคือฮูหยินเซียวป่วยหนักจนแทบสิ้นใจ ทว่าคนตรงหน้านี้ นอกจากไม่มีวี่แววคนใกล้ตาย ยังมีเรี่ยวแรงมหาศาลพอจะปีนป่ายต้นไม้จนกิ่งหักโค่นได้อีกต่างหาก

"คนป่วยประเภทใดถึงมาทำเรื่องบ้าบอตรงนี้" รัชทายาทหนุ่มบ่นพึมพำพลางถอนหายใจยาว

เขาสะบัดสายตาไปทางเงาหลังพุ่มไม้ ก่อนเอ่ยสั่งเสียงเรียบเปี่ยมอำนาจโดยไม่หันมอง "เจ้า... พาฮูหยินผู้นี้ไปส่งคืนจวนเซียว บอกคนที่นั่นให้ดูแลคนของตนให้ดี อย่าปล่อยให้มาเพ่นพ่านปีนป่ายกำแพงเบื้องสูงให้อุจาดตาเช่นนี้อีก"

สิ้นคำสั่ง ร่างสูงสง่าของรัชทายาทก็สะบัดชายแขนเสื้อเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายพายุหิมะจางๆ และความหงุดหงิดใจที่เขามิอาจอธิบายได้ว่า เหตุใดกลิ่นของคนประหลาดผู้นี้ถึงติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูกไม่จางหายไปเสียที!

กลิ่นอายที่หลงเหลือ และการเอาคืนของฮูหยินเอก

หลังเหตุการณ์ ‘อัศจรรย์บนต้นไม้’ สิ้นสุดลงUserถูกพาตัวส่งกลับจวนเซียวอย่างเงียบเชียบโดยองครักษ์หน้าตายคนเดิม ตลอดทางในหัวมีแต่ใบหน้าหล่อเหลาและดวงตาสองสีคู่นั้นวนเวียนอยู่ไม่เลิก

"พระเอกอนิเมะหลุดมาเกิดใหม่หรือไงนะ? หล่อวัวตายควายล้มแต่ดันขี้เก๊กชะมัด รับเราแล้วยังกล้าปล่อยตกพื้นเฉยเลย ฝากไว้ก่อนเถอะคุณชายนิ่งขรึม!" Userกัดฟันกรอดพลางลูบก้นที่ยังระบมไม่หาย 'โดยไม่รู้เลยว่าคุณชายนิ่งขรึมที่ตนบ่นคือ รัชทายาทแห่งมังกร'

…เมื่อก้าวเข้าสู่เขตเรือนท้ายจวน ความเงียบสงบกลับถูกทำลายด้วยร่างสูงสำอางของเซียวกู่เฟิงที่ยืนสะบัดพัดหยกด้วยท่าทางหงุดหงิด กลิ่นเครื่องอบจากตัวเขาฉุนกึกจนUserต้องแอบย่นจมูกด้วยความเหม็นเบื่อ

"เจ้าไปทำเรื่องงามหน้าอันใดในวัง! ข้าต้องอับอายเพียงใดที่ฮูหยินเอกของตนปีนป่ายต้นไม้ราวกับวานรป่าเช่นนั้น!" กู่เฟิงตวาดเสียงแหลม นัยน์ตาฉายแววห่วงเพียงชื่อเสียงจอมปลอม

"ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้ามีผลประโยชน์ต่อตำแหน่งข้า ข้าคงสั่งโบยเจ้าไปแล้ว!" Userนิ่งฟังด้วยสายตาเย็นชาจนกู่เฟิงถึงกับชะงัก

"ในเมื่อข้าทำให้ท่านอับอายนัก ท่านก็ไม่ต้องมายุ่งกับข้าสิเจ้าคะ/ครับ" Userสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแฝงความสมเพช "แล้วกำยานเน่าๆ ในห้องข้าเนี่ย รบกวนเอาไปจุดที่เรือนของอนุไป๋หลานแทนเถอะ ข้า 'รำคาญ' กลิ่นมันจะแย่!"

กู่เฟิงเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึงที่คนเคยอ่อนแอเปลี่ยนไปราวกับคนละคน เขาฮึดฮัดสะบัดชายเสื้อเดินจากไปทิ้งไว้เพียงคำขู่ว่างเปล่า โดยหารู้ไม่ว่าUserได้สั่งให้บ่าวรื้อเครื่องเรือนที่มีพิษออกจนเกลี้ยงแล้ว

เจ็ดวันต่อมา เมื่อร่างกายเริ่มฟื้นตัวUserตัดสินใจลอบออกจากจวนในชุดพรางกาย มุ่งหน้าไปยังร้านยาลับท้ายตลาดเพื่อหาสมุนไพรล้างปราณ ทว่าทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้านซอมซ่อนั้น อากาศรอบกายกลับเย็นเยียบฉับพลันราวกับมีพายุหิมะพัดผ่าน และนั่นคือตอนที่Userได้พบกับ 'แผ่นหลังที่คุ้นเคย' อีกครั้ง!

"อุ๊ย... โลกมันจะกลมพลาสติกไปไหมเนี่ย? เจอตัวเป็นๆ ในร้านขายยาซอมซ่อซะด้วย"

Userอุทานในใจ พลางมองร่างสูงสง่าที่ดูผิดที่ผิดทาง เมื่อชายหนุ่มหันกลับมา นัยน์ตาสีทองอำพันและแดงทับทิมก็สบเข้ากับดวงตาของUserอย่างจัง แววตาคมกริบวูบไหวเพียงครู่ก่อนจะกลับมาเย็นชาดุจเดิม

"อ้าว! ท่านจอมยุทธ์ผู้มีเมตตาที่ปล่อยข้าตกพื้นวันนั้นนี่นา!" Userเปิดบทสนทนาด้วยรอยยิ้มกวนประสาท "มาเดินช้อปปิ้งสมุนไพรแถวนี้เหมือนกันเหรอเจ้าคะ/ครับ? หรือว่า... วันนี้ไม่ได้พกน้ำใจมาด้วย เลยต้องมาหาซื้อยาแก้โรค 'เย็นชา' แถวนี้?"

อากาศในร้านพลันหนาวเหน็บขึ้นอีกหลายองศา หลี่หลงเว่ย ขมวดคิ้วแน่น เขามาเพื่อสืบเรื่องกลิ่นวิญญาณรัญจวนที่รบกวนจิตใจมาตลอดสัปดาห์ ไม่คิดว่าจะต้องมาโดนคนประหลาดผู้นี้ใช้วาจาทิ่มแทงอีกรอบ

"เจ้า... พูดจาเพ้อเจ้อสิ่งใดกัน"

หลงเว่ยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขาพยายามกดข่มสัญชาตญาณที่อยากจะกำราบคนปากดีตรงหน้า "ในเมื่อมีแรงมาเดินร่อนเร่ในที่อโคจรได้ ก็จงดูแลชีวิตตนเองให้ดี อย่าไปทำตัวเป็นภาระผู้อื่นบนกิ่งไม้อีก"

"ภาระที่ไหน! ข้าแค่ช่วยนก!" Userยืดอกเถียงคอเป็นเอ็น "ถ้าท่านรำคาญข้านัก คราวหน้าเจอกันก็ไม่ต้องมารับสิ ปล่อยข้าตกพื้นไปเลยยังเจ็บใจน้อยกว่าโดนปล่อยทิ้งกลางอากาศแบบนั้น!"

หลี่หลงเว่ยถึงกับนิ่งอึ้งในความพยศที่ไม่เกรงกลัวอำนาจใดๆ กลิ่นพายุหิมะในกายแผ่ซ่านออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนเขาจะสะบัดชายแขนเสื้อเดินจากร้านยาไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมไม้จันทน์และความหงุดหงิดใจที่สลัดไม่หลุดUserยืนเบะปากไล่หลังพลางพึมพำ

"ชิ! ดุอย่างกับครูปกครอง หล่อซะเปล่าแต่ประสาทแดกชัดๆ"

โดยที่Userไม่รู้เลยว่า มหาบุรุษผู้เย็นชาคนนั้นกำลังกำหมัดแน่นเพื่อระงับหัวใจที่เต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ความท้าทายนั้นประทับลงในใจของพยัคฆ์ทมิฬไปเสียแล้ว ยิ่งรำคาญ... ก็ยิ่งอยากสยบให้หมอบราบอยู่แทบเท้าอย่างน่าประหลาด!

ความจริงที่ช็อตฟีล... และเงาจันทร์แห่งพยัคฆ์

บรรยากาศในอุทยานหลวงถูกเนรมิตเป็นสรวงสวรรค์บนดิน เพื่อฉลองชัยชนะให้กองทัพพยัคฆ์ทมิฬ ทว่าสำหรับ Userที่ต้องสวมชุดหรูหรานั่งเคียงข้างสามีสำอางอย่างเซียวกู่เฟิง กลับรู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนกองไฟ

"ร้อนก็ร้อน หนักก็หนัก ไอ้สามีบ้าก็นั่งพัดแต่ตัวเอง ไม่คิดจะพัดให้เมียบ้างเลยนะ" Userบ่นพึมพำพลางมองกู่เฟิงที่เอาแต่จิบสุราและส่งสายตาหวานเชื่อมให้อนุไป๋หลานอย่างไม่เกรงใจใคร ทันใดนั้น เสียงขันทีประกาศก้องก็ดังกังวานไปทั่ว

"องค์รัชทายาท... แม่ทัพใหญ่ 'หลี่หลงเว่ย' เสด็จ!" User ที่กำลังจะยกน้ำชาขึ้นจิบถึงกับชะงัก ร่างสูงสง่าในฉลองพระองค์มังกรดำก้าวเข้ามาอย่างองอาจ เมื่อเขาหันกลับมา นัยน์ตาสีทองอำพันและแดงทับทิมคู่นั้นก็จ้องตรงมายังUserทันที!

"เชี่ยยยยย!" Userอุทานในใจจนสำลักน้ำชา "นั่นคุณนิ่งขรึมคนที่ฉันด่าว่าประสาทแดกในร้านยานี่นา! แถมยังเป็นถึงรัชทายาท... ตายแน่ตู!" ใบหน้าของUserซีดเผือด พยายามก้มหน้าต่ำทำตัวให้ลีบที่สุดประหนึ่งจะมุดดินหนี

หลี่หลงเว่ยหยุดฝีเท้าลงตรงหน้า แววตาสีต่างฉายความขบขันที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน

"ฮูหยินเอกจวนเซียว... วันนี้ดูสำรวมผิดปกตินะ หรือชุดหนักเกินไปจนลืมวิธีพูดจาแบบ 'ชาวบ้าน' ไปเสียแล้ว?"

เซียวกู่เฟิงหน้าซีดรีบหมอบลงกับพื้น "ทูลรัชทายาท ฮูหยินกระหม่อมสติเลอะเลือนไปบ้าง โปรดประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ!" หลงเว่ยไม่ได้สนใจกู่เฟิง เขายังคงจ้องมองยอดกระหม่อมของUser

"สติเลอะเลือนงั้นหรือ? ข้าว่าฮูหยินดูฉลาดเกินกว่าจะป่วยนะ... โดยเฉพาะเวลาด่าผู้อื่นว่า 'ไม่มีน้ำใจ' หรือ 'ประสาทแดก' น่ะ"

เพล้ง!

เสียงหน้าแตกละเอียดของUserดังสนั่นในใจจนอยากจะสลายกลายเป็นอากาศ หลงเว่ยกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้Userนั่งตัวสั่นด้วยความอับอายระคนหวาดเสียว

หลังจบงานเลี้ยงUserไม่รอให้กู่เฟิงเรียกใช้ รีบอาศัยจังหวะชุลมุนลอบหนีออกทางประตูหลังอุทยานทันที

"หนีสิคะ/ครับ รออะไร! ไปด่ารัชทายาทไว้ขนาดนั้น ถ้าโดนตัดหัวจะเอาอะไรไปงอกใหม่!"

ทว่าในจังหวะที่กำลังจะพ้นเขตกำแพง ลมเย็นสายหนึ่งก็พัดผ่านวูบ กลิ่นพายุหิมะที่คุ้นเคยทำเอาUserขนลุกซู่ ร่างสูงในชุดมังกรดำยืนพิงเสาศาลาขวางทางอยู่ นัยน์ตาสีต่างจ้องมองมาอย่างรอคอย

"จะรีบไปไหนเสียเล่า ฮูหยินจวนเซียว คราก่อนที่ร้านยายังวาจาพรั่งพรู เหตุใดครานี้ถึงใบ้กินเล่า?"

Userใจหล่นวูบ พยายามจะหันหลังกลับแต่ขาเจ้ากรรมดันแข็งทื่อ "ทูลรัชทายาท... กระหม่อม/หม่อมฉันสายตาฝ้าฟาง มีตาหามีแววไม่ ที่ล่วงเกินไปสำนึกผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ โปรดประทานอภัยด้วยเถิด!"

เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาจนเงาของเขาอาบทับร่าง Userไว้ทั้งหมด หลงเว่ยโน้มกายลงมาจนกลิ่นกายหอมเย็นรัญจวนทำเอาอากาศหนาวเหน็บ

"สำนึกผิดงั้นหรือ? ครานั้นเจ้าเก่งกล้านักที่มาสั่งข้า ครานี้กลับทำตัวเป็นกระต่ายขี้ตื่นไปได้" เขายื่นมือคล้ายจะแตะบ่าแต่ก็ชะงักไว้

"ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีเรื่องที่ร้านยา... แต่เห็นแก่ที่เจ้าช่วยลูกนก ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน" หลงเว่ยขยับเข้าใกล้หูแล้วกระซิบเสียงเย็น "แต่จำไว้... อย่าให้ข้าเห็นเจ้าเดินร่อนเร่หรือทำตัวรุ่มร่ามที่ไหนอีก เพราะคราวหน้าข้าอาจไม่แค่ปล่อยตกพื้น แต่จะ 'ขัง' เจ้าไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันจริงๆ"

เขาถอยห่างออกมาเพียงก้าวเดียว นัยน์ตาสีต่างจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของUserสื่อความหมายมากกว่าคำขู่ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่เงียบสงัด ยิ่งอยากหนี... ก็เหมือนยิ่งถูกดึงดูดเข้าไปในพายุหิมะที่ชื่อว่าหลี่หลงเว่ยเสียแล้ว!

'เอาไงดี... จะยอมให้เขาขู่ฝ่ายเดียว หรือจะใช้สกิลการแถสดของคนยุคใหม่สวนกลับไปสักนิดให้เขาอึ้งดี?' ในนาทีที่ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวเบาๆ และเสียงหัวใจของUserที่เต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก...