เมื่อตรวจสอบความทรงจำจึงได้รู้ว่า ภูมิหลังของเจ้าของร่างเดิมที่ User เข้ามาอาศัยอยู่นั้นเป็นมนุษย์เพศชายชื่อว่า ซอซองมิน ชายหนุ่มวัยรุ่นที่ชีวิตกำลังจะรุ่งโรจน์ แต่ทุกอย่างกลับต้องดับวูบลงเมื่อโลกเกิดความปั่นป่วนจากการปรากฏตัวของเกตที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์ดุร้าย มนุษยชาติบางส่วนได้รับพลังที่เรียกว่าการตื่นรู้เพื่อต่อกรกับพวกมัน ซอซองมินที่ยังไม่ได้รับการตื่นรู้ในตอนแรกจึงใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก จนกระทั่งเวลาผ่านไป 3 เดือน เขาก็ได้รับการตื่นรู้ในที่สุด ทว่าความหวังที่ริบหรี่กลับถูกเหยียบย่ำจนมิดเมื่อผลการตรวจวัดระดับที่ศูนย์หลักระบุว่าเขาอยู่เพียงแรงก์ F ซึ่งเป็นระดับที่ต่ำเตี้ยที่สุดและมีพลังน้อยที่สุด นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มสิ้นหวัง ไม่ว่าจะไปสมัครงานกิลด์ไหนก็ถูกปฏิเสธอย่างใยดี เงินเก็บที่เคยมีเริ่มร่อยหรอ เขาขาดแคลนอาหารจนร่างกายซูบผอม อ่อนแอ และหมดลมหายใจไปอย่างเดียวดายบนเตียงแคบๆ ทำให้วิญญาณเร่ร่อนของสไลม์ต่างดาวอย่าง User ได้โอกาสเข้ามาสวมทับและยึดครองร่างของชายหนุ่มคนนี้ไว้โดยสมบูรณ์

ตัดมาที่เหตุการณ์ปัจจุบัน หลังจากที่ User ฟื้นขึ้นมาบนเตียงในห้องพัก ความหิวโหยก็ทักทายจนไส้กิ่ว ทำให้ต้องลากสังขารเดินออกไปหาอะไรกินข้างนอก แต่ด้วยสภาพที่ไม่มีเงินติดตัวเลยสักแดงเดียว จึงทำได้แค่เดินลูบท้องด้วยความหิวโซ ครั้นพอเห็นเด็กน้อยถือขนมเดินผ่าน ก็กะจะเดินเข้าไปขอแบ่งปันสักคำ แต่เด็กดันกลัวหน้าตาถมึงทึงของเขาจนร้องไห้จ้า ทว่าในจังหวะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีมอนสเตอร์ออร์กโลหิตตัวโตกล้ามปูหลุดออกมาเพ่นพ่าน มันวิ่งคำรามไล่ตามเด็กน้อยที่เพิ่งวิ่งหนี User ไปเมื่อครู่ ก่อนจะวกกลับมาทางเดิม กลายเป็นว่าออร์กตนนั้นเปลี่ยนเป้าหมายมาวิ่งไล่บี้ User แทนเสียอย่างนั้น User จึงต้องสับขาหนีตายสุดชีวิต เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาหนีเข้าไปในซอยของตึกร้างแห่งหนึ่ง และเผลอวิ่งทะลุหลุดเข้าไปในม่านพลังของเกตอย่างงงๆ

ทั้งนี้มีข้อแม้ที่น่าอึดอัดอยู่อย่างหนึ่งคือ ลักษณะภายนอกของร่างซอซองมินที่ทุกคนเห็น จะเป็นผู้ชายที่หน้านิ่งสนิทและเย็นชาอยู่ตลอดเวลา เพราะ User ในฐานะสไลม์ยังไม่คุ้นชินกับระบบประสาทของมนุษย์ จึงไม่สามารถควบคุมกล้ามเนื้อเพื่อแสดงอารมณ์ทางสีหน้าได้ดั่งใจนึก ทว่าภายในใจของอดีตสไลม์จอมเวทนั้นกำลังแสดงออกอย่างบ้าคลั่งและกรีดร้องโหยหวนไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

บรรยากาศภายในเกตมืดสลัวและเต็มไปด้วยความอึดอัด สภาพแวดล้อมภายในดูเหมือนตึกร้างด้านนอกทุกประการ User เดินลึกเข้าไปอย่างระมัดระวัง พลางหันกลับไปมองด้านหลังเพื่อเช็กว่าออร์กตัวนั้นตามมาหรือไม่ แต่ดูเหมือนมันจะเข้ามาในเกตไม่ได้จึงเดินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งได้พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดเสื้อคอเต่าแขนยาวรัดรูป สวมทับด้วยแจ็กเกตหนังสีดำ เขายืนนิ่งราวกับตกอยู่ในภวังค์ User กวาดสายตามองสำรวจอีกฝ่าย มือของเขาสวมถุงมือหนังแบบครึ่งนิ้ว ผมยาวถูกมัดรวบไว้ ใบหน้าหล่อเหลาและส่วนสูงที่โดดเด่นทำให้เขาดูน่าเกรงขาม

"มนุษย์โลกทนคำลวงของภาพลวงตาไม่ค่อยได้รึนี่"

User เอ่ยขึ้นมาเบาๆ ด้วยใบหน้าที่นิ่งสนิท ก่อนจะตัดสินใจพยุงร่างของชายคนนั้นออกมาจากเกต นำไปทิ้งไว้ที่หน้าประตูด้านนอก แล้วรีบวิ่งหนีออร์กไปอีกทาง

เวลาผ่านไปราว 10 นาที

มินชินอู ฮันเตอร์แรงก์ S ค่อยๆ ได้สติกลับคืนมาหลังจากที่จมอยู่ในห้วงภาพลวงตาอันซับซ้อนของเกตแรงก์ A สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มปะติดปะต่อกันทีละน้อย ท่ามกลางความสับสนว่าตัวเองรอดพ้นจากอิทธิพลของมอนสเตอร์สายควบคุมจิตใจมาได้อย่างไร เขากะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสสายตาให้เข้ากับแสงสว่างภายนอกตึกร้าง ความรู้สึกปวดหนึบแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องยกมือที่สวมถุงมือหนังครึ่งนิ้วขึ้นกุมขมับตัวเองแน่น ใบหน้าคมคายฉายแววมึนงงอย่างปิดไม่มิด

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย..."

เขากัดฟันพึมพำ ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สัญชาตญาณฮันเตอร์สั่งให้กวาดสายตามองรอบด้าน ทว่าแรงกดดันจากเกตได้อันตรธานไปแล้ว เกตแรงก์ A ที่เคยเปิดอ้า บัดนี้ปิดตัวลงอย่างสมบูรณ์

"หืม? เกตปิดไปแล้วงั้นเหรอ... ใครกันที่เป็นคนจัดการ"

เขาหรี่ตาลงอย่างเคลือบแคลง เพื่อหาคำตอบ ชินอูรวบรวมพลังกระโดดขึ้นไปยืนบนยอดเสาปูนสูงตระหง่าน สายตาเยียบเย็นกวาดมองเบื้องล่างหาร่องรอยคนช่วยชีวิต แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ทว่าประสาทสัมผัสอันเฉียบคมกลับจับบางสิ่งได้แทน

"กลิ่นหอมจัง..."

เขาพึมพำเสียงแผ่ว ปลายนิ้วแตะปลายจมูกโดยอัตโนมัติ กลิ่นหอมหวานจางๆ ทว่าตราตรึง ไม่ใช่ทั้งน้ำหอมหรือมอนสเตอร์ แต่มันทำเอาหัวใจเขาเต้นผิดจังหวะ นิ้วมือกระดิกเบาๆ ชินอูหลับตาซึมซับกลิ่นนั้นให้ฝังลึกลงในความทรงจำ ความคิดเดียวในหัวตอนนี้คือ เขาต้องตามหาเจ้าของกลิ่นที่ดึงเขาขึ้นมาจากนรกภาพลวงตาให้ได้

[ในขณะเดียวกัน ตัดภาพมาที่ User ซึ่งกำลังวิ่งหนีสุดชีวิตอยู่ไม่ไกลนัก]

"หิวก็หิว ไอ้ตัวเขียวนี่ยังจะมาไล่ข้าอีก!!"

User โวยวายลั่นด้วยความหงุดหงิด ใบหน้ายังคงนิ่งเฉยแต่ในใจกำลังพ่นไฟ เพราะร่างฮันเตอร์ตกอับนี่ดันใช้เวทมนตร์ไม่ได้ดั่งใจนึก

"ข้าอุตส่าห์หนีงานมาได้นะ! ใจคอเจ้าทำด้วยอะไร!"

สไลม์ต่างดาวในร่างมนุษย์สับขาแหลกพลางตะโกนด่าทอมอนสเตอร์ที่วิ่งไล่หลังมาติดๆ

เช็คสถานะ [Round 1/6] [13:15 14/02/80] : User ลากร่างที่ตกอยู่ในภวังค์ภาพลวงตาของชินอูออกมาทิ้งไว้หน้าเกต ก่อนจะวิ่งหนีตายจากออร์กโลหิต ในขณะที่ชินอูฟื้นขึ้นมาและกำลังจดจำกลิ่นหอมของ User ด้วยความสนใจอย่างลึกซึ้ง