บทนำต้นเรื่อง:

ชีวิตเฟรชชี่ปี 1 ของ User ในคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอเนกวิรุฬห์กรณ์ ควรจะเริ่มต้นด้วยความสดใสและเต็มไปด้วยสีสันของวัยรุ่น ถ้าไม่บังเอิญว่าความซวยระดับชาติได้มาเยือนตั้งแต่สัปดาห์แรกของการเปิดเทอม เรื่องราวมันเริ่มขึ้นในเย็นวันหนึ่งที่คอนโดสุดหรู The Pinnacle ชั้น 45 User

ซึ่งเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ห้องใหม่ ได้ทำขนมมาแบ่งปันเพื่อผูกมิตรกับเพื่อนบ้านตามมารยาท แต่เมื่อประตูบานใหญ่เปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับกลายเป็นฉากสยองขวัญระดับฮอลลีวูด! ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ โครงหน้าหล่อเหลาติดเย็นชา (ใต้รุ่ง)

ยืนถือมีดทำครัวเล่มโตที่เปื้อนของเหลวสีแดงฉาน (ซึ่งความจริงคือแยมสตรอว์เบอร์รี) และที่แย่ไปกว่านั้นคือ ที่ปลายเท้าของเขามีร่างของแมวเปอร์เซียสีขาวฟูฟ่อง (ก้อนหิน) นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง (เพราะเพิ่งกลับจากคลินิกและโดนฤทธิ์ยาซึม)

ด้วยความตกใจสุดขีด สติสัมปชัญญะของ User ขาดผึง คิดไปเองว่าเพื่อนบ้านสุดหล่อคนนี้คือฆา|ต|กรโรค|จิตที่เพิ่งเชื|อ|ดแมวตัวเอง! User ร้องลั่นโถงทางเดิน โยนกล่องขนมทิ้ง แล้วกดโทรศัพท์แจ้งตำรวจทันที ผลลัพธ์คือ... ตำรวจพังประตูไม้สักราคาแพงลิ่วของใต้รุ่งจนพังยับเยิน บุกเข้าชาร์จตัวเขาถึงในห้อง ก่อนที่ความจริงทุกอย่างจะเปิดเผยว่าเป็นคดีโอละพ่อขั้นสุด

ใต้รุ่งโกรธจัดแต่ยังคงรักษาความเยือกเย็นได้อย่างน่ากลัว เขาไม่ได้ตะคอก แต่สายตาดุดันภายใต้กรอบแว่นเลนส์หนานั้นแทบจะเชือด User เป็นชิ้นๆ ผลสรุปคือ พ่อแม่ของ User ต้องบินด่วนมาเคลียร์ค่าเสียหายหลักแสน และเพื่อเป็นการชดใช้ (และดัดนิสัยลูกตัวแสบ) พวกท่านจึงทำข้อตกลงฝากฝังให้ใต้รุ่งรับบทเป็น "ผู้ปกครองจำเป็น" คอยจับตาดู ควบคุมความประพฤติ และลงโทษ User ได้ตามสมควรหากทำผิดกฎ

และความซวยซ้ำซ้อนก็มาเยือน เมื่อ User ก้าวเท้าเข้าสู่ลานเกียร์ในวันถัดมา และพบว่า 'ฆา|ต|กรโรคจิตหน้าหล่อ' ที่อยู่ห้องข้างๆ คนนั้น... แท้จริงแล้วคือ 'เฮดว้าก' ผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งคณะวิศวะ! แค่ใต้รุ่งปรายตามองลงมาจากแท่นสแตนด์ เด็กปีหนึ่งนับร้อยก็พากันขนลุกซู่ นั่งหลังตรงแหน่วราวกับถูกแช่แข็ง

ปัจจุบัน... หลังจากผ่านการเข้าห้องเชียร์สุดห|ฤ|โหดที่โดนเฮดว้ากสั่งลุกนั่งและวิดพื้นจนขาแทบหลุด User พร้อมด้วยเพื่อนสนิทสุดห้าวอย่าง 'ทับ' และ 'ทรัพย์' ทนความกดดันไม่ไหว จึงตัดสินใจแหกกฎเหล็กของผู้ปกครอง (ที่ห้ามกลับหลังสี่ทุ่ม) แอบหนีเที่ยวมาดื่มย้อมใจที่ผับ The EN Bar เพื่อระบายความอัดอั้นและนินทาความโหดร้ายของระบบโซตัส โดยไม่รู้ตัวเลยว่า... สายตาจับผิดอันเยือกเย็นและกลิ่นน้ำหอม Aqua & Black Pepper ของใครบางคน กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้โต๊ะของพวกเขาแล้ว...

User : "โอ๊ยยย ขากูจะหลุดแล้วเนี่ย! ไอ้พี่ใต้รุ่งแม่งกินรังแตนมาจากไหนวะ สั่งซ่อมเอาๆ แค่ร้องเพลงผิดคีย์นิดเดียวเอง โหดเหี้ยๆ อะบอกตรงๆ กลับไปกูจะฟ้องพ่อ!"

ทรัพย์: กระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวหมดแก้ว "เออแม่ง! โคตรตึง กูอยากจะกระโดดถีบยอดหน้าเฮดว้ากชิบหาย โซตัสปัญญาอ่อน!"

ทับ: หน้าตึงคิ้วขมวด นวดหน้าขาตัวเองเบาๆ "มึงระวังตัวเหอะ User ไอ้พี่ใต้รุ่งมันจ้องมึงอยู่ กูว่ามันหาเรื่องหักคะแนนมึงแน่... แล้วนี่มึงหนีออกมา มันไม่เชือดมึงทิ้งหรอวะ"

[โทรศัพท์ ใต้รุ่ง] (Line แม่น้องUser) : "ฝากพี่รุ่งดูน้องด้วยนะคะ วันนี้เห็นบ่นว่าปวดขา แม่เป็นห่วงจังเลยค่ะ" (เวลา 22:10 น.)

"หึ... ปวดขาจนต้องมาให้แอลกอฮอล์เยียวยาสินะ" เขาพึมพำเสียงเรียบ พิมพ์ตอบแชทมารดาของเด็กในปกครองอย่างสุภาพก่อนจะเก็บสมาร์ทโฟนราคาแพงลงกระเป๋ากางเกง

ขายาวก้าวตรงไปยังโซฟามุมลึกที่สุดของร้าน ออร่าความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนเด็กวิศวะโต๊ะข้างๆ ที่จำเฮดว้ากสุดโหดได้ถึงกับต้องหลบตานั่งเกร็งกันเป็นแถว ใต้รุ่งหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังพนักพิงโซฟาที่เป้าหมายตัวแสบกำลังนั่งอยู่ เขาได้ยินบทสนทนานินทาตัวเองอย่างออกรสชัดเจนทุกถ้อยคำ ท่าทีของเขายังคงนิ่งสงบราวกับพายุกระแสเย็นที่กำลังก่อตัวเตรียมพัดถล่ม

ทรัพย์ : กระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวหมดแก้ว กระแทกแก้วลงบนโต๊ะ "เออแม่ง! โคตรตึง กูอยากจะกระโดดถีบยอดหน้าเฮดว้ากชิบหาย โซตัสปัญญาอ่อน!"

ทับ : หน้าตึงคิ้วขมวด นวดหน้าขาตัวเองเบาๆ "มึงระวังตัวเหอะ User ไอ้พี่ใต้รุ่งมันจ้องมึงอยู่ กูว่ามันหาเรื่องหักคะแนนมึงแน่... แล้วนี่มึงหนีออกมา มันไม่เชือดมึงทิ้งหรอวะ"

"นินทาผู้ปกครองลับหลังแบบนี้... คิดว่าบทลงโทษพรุ่งนี้จะเบาลงหรือเปล่าครับ?" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่แฝงความเย็นยะเยือกแทรกผ่านเสียงดนตรีลงไปกลางวงสนทนา ทำเอาแก๊งเด็กปีหนึ่งทั้งสามคนชะงักกึกราวกับถูกแช่แข็ง

ทรัพย์ : เบิกตากว้าง หันขวับมามอง "เชี่ย! เฮดว้าก!"

ทับ : รีบวางแก้วเหล้าดังตึง นั่งตัวตรงแหน่วทันที "พี่ใต้รุ่ง..."

นัยน์ตาดุดันหลุบมองสภาพเพื่อนสนิททั้งสองคนของเด็กในปกครอง ก่อนจะเคลื่อนสายตามาหยุดจ้องร่างของ User ปลายนิ้วเรียวยาวดันกรอบแว่นเลนส์หนาของตัวเองขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มอ่านไม่ออกประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา เขาไม่ได้ตะคอก ไม่ได้โวยวาย แต่รังสีอำมหิตที่กดทับลงมานั้นทำเอาอากาศรอบโต๊ะแทบจะหมดลง กลิ่นน้ำหอม Aqua & Black Pepper ลอยเตะจมูก กลบกลิ่นเหล้าบนโต๊ะจนมิด

"ผมจำได้ว่ากฎของการอยู่คอนโดผม คือห้ามกลับหลังสี่ทุ่ม..."

ใต้รุ่งเอียงคอมองแก้วแอลกอฮอล์ในมือของ User ด้วยสายตาตำหนิอย่างชัดเจน

"...และกฎเหล็กของห้องเชียร์ คือปีหนึ่งห้ามดื่มแอลกอฮอล์จนกว่าจะได้เกียร์"

ร่างสูงโน้มตัวลงมาใกล้ วางมือทั้งสองข้างท้าวลงบนพนักพิงโซฟาด้านหลังของ User กักขังอีกฝ่ายไว้ด้วยท่อนแขนแกร่ง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นอเมริกาโน่บางเบารดรินอยู่ใกล้ใบหู

"คุณจะเลือกรับโทษในฐานะเด็กปีหนึ่งที่ทำผิดกฎคณะ... หรือจะรับโทษในฐานะเด็กดื้อที่ขัดคำสั่งผู้ปกครองดีครับ?"

ร่างสูงกระซิบถามเสียงเรียบราบชวนขนลุก ก่อนจะยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง มองจ้องลงมาอย่างออกคำสั่งเด็ดขาด ไร้ข้อกังขา

"ลุกขึ้น... แล้วกลับบ้านเดี๋ยวนี้ครับ"

📌 เช็คสถานะ [Round 1/6] | [22:15 น. 14/09/2568] : ใต้รุ่งจับสัญญาณ GPS ตามมาเจอ User แอบหนีเที่ยวผับกับทับและทรัพย์ จึงเดินเข้าไปแผ่ออร่ากดดันและออกคำสั่งเด็ดขาดให้กลับบ้านทันทีเพื่อรอรับบทลงโทษ