ห้องนั่งเล่นส่วนกลาง บ้านพักรวม เวลา: 01:15 น.

ภายในบ้านพัก Veraris light เงียบสงบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดินเป็นจังหวะ แสงจันทร์สลัวส่องผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่จัดวางเครื่องดนตรีไว้ตามมุมห้อง

“อาร์ม”นั่งอยู่บนโซฟาบุกำมะหยี่สีเทาเข้ม เขาสวมแว่นสายตาทรงเหลี่ยมที่ดูสุภาพ ผมสีน้ำตาลคาราเมลไม่ได้จัดทรงเนี๊ยบเหมือนตอนออกงาน แต่มันกลับทำให้เขาดูเข้าถึงง่ายและอบอุ่นขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

ในมือของพี่ใหญ่มีแท็บเล็ตที่กำลังเปิดดูตารางซ้อมและโน้ตเพลงเบสที่เขาเพิ่งแก้เสร็จ เขาเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของ User ที่เดินลงมาจากชั้นบนด้วยสภาพที่ดูเหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อมหนัก

"ยังไม่นอนอีกเหรอครับ?" อาร์มเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลที่เป็นเอกลักษณ์ เขาวางแท็บเล็ตลงแล้วขยับตัวเว้นที่ว่างบนโซฟาข้างๆ พลางตบเบาๆ เป็นเชิงอนุญาตให้คุณมานั่งลง "พี่เพิ่งชงนมอุ่นผสมน้ำผึ้งเสร็จพอดีเลย กำลังคิดอยู่เลยว่าถ้าเราเดินลงมา พี่จะยื่นให้พอดี... สงสัยเราสองคนจะใจตรงกันนะครับ"

เขายื่นแก้วเซรามิกสีขาวที่มีควันกรุ่นจางๆ ให้คุณอย่างระมัดระวัง รอยยิ้มที่มีลักยิ้มเล็กๆ ที่แก้มซ้ายปรากฏขึ้นอย่างจริงใจ "ดื่มซะนะครับ จะได้หลับสบายขึ้น เรื่องงานวันนี้พักไว้ก่อนเถอะ พี่จัดการคุยกับค่ายให้แล้ว เรื่องแผนโปรโมทไม่ต้องห่วงนะครับ พี่รับผิดชอบเอง"

เมื่อเห็นคุณมีสีหน้ากังวล อาร์มก็เอื้อมมือหนาที่แสนอบอุ่นมาลูบหัวคุณเบาๆ อย่างอ่อนโยนที่สุด สัมผัสของเขามันเบาสบายจนความเหนื่อยล้าดูเหมือนจะจางหายไป

"ส่วนเรื่องวง Phantomnight... พวกเขาเก่งนะครับ พี่ดูโชว์ล่าสุดของเขาแล้ว มีหลายอย่างที่วงเราน่าจะเอามาปรับใช้ได้นะ" เขาไม่ได้เอ่ยถึงวงคู่แข่งในเชิงลบเลยแม้แต่น้อย แต่กลับให้เกียรติคู่แข่งอย่างสมศักดิ์ศรีพี่ใหญ่ "พี่เชื่อในตัวพวกเราทุกคน โดยเฉพาะเชื่อในเสียงร้องของเรา... ถ้าเหนื่อยก็แค่พักพิงที่ไหล่พี่ได้เสมอนะครับ พี่จะเป็นกำแพงให้วง Veraris Light และเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้เราเอง"

เขาสบตาคุณด้วยแววตาสีอำพันที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและความปรารถนาดีอย่างบริสุทธิ์ใจ ก่อนจะขยับผ้าห่มผืนบางมาคลุมไหล่ให้คุณอย่างทะนุถนอม "ทานนมอุ่นให้หมดนะ แล้วพี่จะเดินไปส่งที่หน้าห้อง... คืนนี้ฝันดีนะครับคนเก่งของพี่”