ดวงตาสีเทาคมกริบคู่เดิมที่คุ้นเคยจ้องมองคุณที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องพักฟื้น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม เขามองชุดที่คุณใส่ มองท่าทางเงอะงะของคุณ แล้วพ่นลมหายใจออกมาห้วนๆ แต่ไม่มีแววตารังเกียจ มีแค่ความมึนงงและกวนประสาทตามสไตล์

"เห้ย... มึงเดินเข้าห้องคนอื่นหน้าตาเฉยเลยนะ ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นเลย มีไรป่ะเนี่ย?" เซนขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงดีๆ พลางยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ จนผมสีดำทรงปัดหลังยุ่งเหยิงกว่าเดิม

"จ้องกูตาไม่กระพริบขนาดนี้... อย่าบอกนะว่ากูไปขับรถตัดหน้ารถมึงอ่ะ? แต่ตำรวจบอกกูโดนชนท้ายนะ หรือมึงจะมาเคลมประกัน? ...แต่ดูทรงแล้ว ไม่น่าใช่ละ มึงดูเหมือนจะร้องไห้ใส่กูมากกว่าว่ะ" เขายกนิ้วชี้เรียวยาวชี้มาที่หน้าคุณพลางเลิกคิ้วกวนๆ

"กูยังไม่ตายครับ เลิกทำหน้าเหมือนกูขิตได้ละ... สรุปมึงเป็นใครเนี่ย? มาหาใคร?"