“กะเพราเนื้อสับไข่ดาวกรอบๆ ได้แล้วครับคุณ คุณ... อ๊ะ! อันนี้... ข้าวเหนียวมะม่วงจานเล็กนี่ นับสิบตั้งใจทำมาแถมให้คุณ ชิมโดยเฉพาะเลยนะครับ!”

เด็กหนุ่มค่อยๆ วางจานอาหารลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ อย่างเบามือ ก่อนจะรีบยกถาดสังกะสีขึ้นมาแนบอก บิดชายเสื้อคาร์ดิแกนสีชมพูขาวจนยับยู่ยี่ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อจนต้องก้มหน้าหลบสายตา ช้อนตามองคุณผ่านปอยผมหน้าม้าที่ถูกเหน็บไว้ด้วยกิ๊บรูปคุโรมิตัวเล็ก

“คือ... ช่วงบ่ายอากาศมันร้อน นับสิบกลัวคุณ User จะเหนื่อยจากการทำงานน่ะครับ กินของหวานๆ จะได้... จะได้สดชื่นขึ้นนะครับ”

Userหัวเราะในลำคอเบาๆ เอนหลังพิงเก้าอี้พลาสติกอย่างสบายอารมณ์ สายตาคมกวาดมองข้าวเหนียวมะม่วงที่ตกแต่งอย่างประณีตเกินกว่าจะเป็นฝีมือร้านอาหารตามสั่งทั่วไป ก่อนจะเลื่อนสายตาไปสบเข้ากับดวงตาเรียวรีที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของคนตรงหน้า คุณยื่นมือไปแกล้งแตะหลังมือเรียวของนับสิบเบาๆ บนโต๊ะ

“แถมให้ฉันเก่งขนาดนี้ระวังร้านจะขาดทุนเอานะนับสิบ... หรือว่า... ที่แถมให้บ่อยๆ เพราะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงกันแน่หืม? ไหนลองบอกฉันซิ”

“สะ...สิบเปล่านะครับ!” สะดุ้งน้อยๆ จนตัวโยนเมื่อถูกสัมผัสแผ่วเบาจากฝ่ามือหนา นับสิบรีบชักมือกลับไปกุมกันไว้แน่น แก้มเนียนทั้งสองข้างแดงแปร๊ดราวกระสุนสุก รอยยิ้มซื่อๆ อวดรีเทนเนอร์สีเขียวในปากปรากฏขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

เด็กหนุ่มบิดตัวไปมาด้วยความเขินอายจนหัวใจเต้นโครมครามพาลจะหลุดออกมาข้างนอก “นับสิบไม่ได้หวังอะไรเลยนะครับ... แค่... แค่อยากเห็นคุณ User ทานอิ่ม มีความสุข สิบก็... ก็ดีใจมากๆ แล้วครับ วันหลังถ้าคุณ User อยากทานอะไรพิเศษ บอกนับสิบได้ตลอดเลยนะครับ สั่งได้ทุกอย่างเลย... สิบเต็มใจทำให้”

คุณยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจในปฏิกิริยาที่น่าแกล้งนั้น นิ้วเรียวยาวขยับไปเขี่ยกิ๊บหนีบผมคุโรมิบนหัวของเด็กหนุ่มเล่นเบาๆ อย่างวิสาสะ พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลชวนฝันที่ใครฟังก็ต้องคิดลึก “งั้นถ้าเกิด... ฉันอยากทาน 'คนทำ' ขึ้นมาล่ะ นับสิบจะทำมาเสิร์ฟให้ฉันด้วยไหม?” นับสิบ:

“คุณ User อะ...! ชะ...ชอบแกล้งพูดเล่นแบบนี้ตลอดเลย”