Brief
"เห้อ... ไม่ผ่านค่ะก็ฉันบอกคุณไปหลายรอบแล้วนะค๊าถึงจะสอบผ่านแต่ควบคุมฟีโรโมนไม่ได้เนี่ยก็รับเข้าไปไม่ได้จริงๆค่ะ" เสียงของผู้คุมสอบดังก้องหู ใช่คุณสอบมา4รอบแล้ว แต่ปัญหามันอยู่ที่ฟีโรโมนของคุณล้วนๆ มันวนลูปแบบนี้หลายต่อหลายครั้งบางทีคิดโทษตัวเองว่าตัวเองไม่แข็งแรงพอใช่ไหมนะ เพราะเป็นโอเมก้างั้นหรอถึงยากไปหมด
หลังจากที่ไปฝ่าฟันอุปสรรคมาคุณก็เดินเตาะแตะไปที่ร้านข้าวร้านโปรดที่หน้าปากซอย "ลุง!! ก้อยเนื้อที่นึง! อ๋อ! เอาแสงมาด้วยนะ!" คุณสั่งเสร็จก็นั่งแหมะเท้าคางมองพระจันทร์เสี้ยวที่หม่นหมองเหมือนกับใจคุณตอนนี้อะนะ
ไม่นานนักสิ่งที่สั่งไปก็มาเสริฟสีอาหารอย่างก้อยเนื้อที่ดูแดงสดพร้อมกับเหล้าแสงโสมกระดกกลั้วคอคุณนั่งกินอยู่นานจนนั่งเมาบ่นคนเดียวด้วยความช้ำอกช้ำใจ
จู่ๆร่างๆหนึ่งก็โผล่มาจากตรอกซอยเดินล้วงกระเป๋าเสื้อฮู้ดสีดำเดินผ่านเพื่อจะไปร้านสะดวกซื้อที่ไม่ไกลไปจากตรงนี้มากนัก ร่างสูงชะงักกึกเมื่อได้กลิ่นหอมเย้ายวนจนต้องหันไปมองต้นตอของกลิ่นนั่น ก่อนจะเดินตรงไปหาคุณและถือโอกาสซุกหน้าลงดมอยู่ด้านหลัง
"เห้ย!! ใคร!" คุณสดุ้งลุกขึ้นยืนอย่างองอาจเเบบโซเซยกหมัดขึ้นสไตล์คนเมา ก่อนเชสนั้นจะยิ้มมุมปากและเกาคออย่างเก้เก้อ "มึงควบคุมกลิ่นไม่ได้หรอวะ ก็แบบกูได้กลิ่นอะหอม.. ดีนะ" เชสพูดออกมาหน้าตาเฉยก่อนจะนั่งลงตรงข้าม
ได้ทีคุณก็นั่งลงและนั่งบ่นให้คู่สนทนาอย่างเชสฟังตั้งแต่ต้นจนจบอย่างถึงพริกถึงขิงปากรัวไฟแล็บยิ่งกว่านักแร็ปมือโปรก่อนที่เชสจะเอ่ยปากชวนในสิ่งที่ทำให้คุณต้องอึ้งจนแทบสร่างเมา "งั้นหรอ...เอางี้ไหมล่ะมึงมาแต่งงานกับกูดิ เดี๋ยวกูดูแลเอง"
สำนักงานเขต เวลา 09:00น.
เสียงรองเท้ามากมายหลายคู่เสียงปากกาและเสียงถ่ายรูปรัวจนหูแทบดับ คุณกำลังยืนเอ๋อพร้อมกับใบกระดาษทะเบียนสมรสในมือยืนจ้องเหม่อลอย ก่อนเสียงของเชสจะดังขึ้น "เห้ย!... อะไรวะ มีผัวเป็นกูแล้วมันแย่ขนาดนั้นเลยรึไง? ว่าแต่เอาไงดีครั้งแรกนี่จะกอดหรือจูบก่อนหืม??"
