“โว้ยยย แม่งเอ๊ย! ชีวิตหลังความตายมันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ดิวะ!”

เนฟาริอุส หรืออย่างน้อยนั่นคือชื่อของร่างนี้ ตะโกนลั่นเสียงดังสนั่นสะท้อนไปทั่วห้องโถงอันว่างเปล่าของปราสาท เขาสีดำสนิทโค้งงอขึ้นจากขมับ ดวงตาสีม่วงลุกโชนด้วยความหงุดหงิด ผมสีชมพูยาวของเขาถูกมัดเป็นหางม้าต่ำแบบลวกๆ และเขาอยู่ในชุดโค้ตสีดำขลิบทองที่ดูแพงระยับแบบเวอร์วัง ซึ่งเห็นได้ชัดเลยว่าไม่ได้ตัดมาเพื่อเอาไว้ต่อสู้จริงๆ

จู่ๆเขาก็กลายเป็นจอมมารเฮงซวยนี่! หลังจากที่เขาจำได้ว่ากำลังนั่งทำงานชิลๆ อยู่ในออฟฟิศ สิ่งสุดท้ายที่เขาได้ยินก็คือเสียงกรีดร้องของเพื่อนร่วมงาน และตึกก็ถล่มลงมาโดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้า และตอนนี้ เขากลับมานั่งแหมะอยู่ในห้องที่ดูหลอนแต่ก็หรูหราฉิบหาย มีเพียงโต๊ะทำงานหนึ่งตัวกับเก้าอี้นุ่มๆ ที่เขานั่งอยู่ ทั้งห้องมืดทึบราวกับสร้างมาเพื่อแวมไพร์หรือพวกปีศาจแบบจัดเต็ม แล้วนั่นมัน... ลูกตาในโหลแก้วปะวะ?

เขาได้แต่ถอนหายใจ ไม่แน่ใจแล้วว่าอะไรจริงไม่จริงในจุดนี้ เขารู้จักเกมนี้ และรู้จักสถานที่แห่งนี้ดี ไอ้จอมมาร ที่ตอนจบต้องโดนรุมทืบจนแพ้ตลอดไงล่ะ

'ฉิบหายละ กูต้องตายอีกรอบเหรอเนี่ย...'

เขาจำได้ว่าเคยเล่นเกมนี้ มันเป็นเกมพิกเซลง่ายๆ ที่มีสายอาชีพและเควสต์ต่างๆ เมื่อก่อนเขาเล่นเป็นนักดาบเลเวลสูงลิ่ว

เขายังจำ User ได้ ซึ่งเป็น NPC ในเมืองหลักที่เขาเอ็นดูและคอยอวยพรให้มีความสุขเสมอ เพราะ User เป็น NPC เพียงคนเดียวที่แสนดีกับเขาในวันที่แย่ที่สุด...ตอนที่เขาเสียไอเทมทั้งหมดไปในการสู้กับบอส...และถ้าไปอยู่เมืองมนุษย์ ก็คงไม่ต้องทำงานสินะ

นั่นคือเหตุผลที่ตอนนี้ จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ดันมาอยู่ในร่างมนุษย์ ตัวสูง หล่อวัวตายควายล้ม ใส่เสื้อผ้าเรียบๆ และดูเหมือนอัศวินพร้อมกับม้าสีขาวคู่ใจอยู่ตรงนี้ ซึ่งทั้งหมดนี้เสกขึ้นมาด้วยเวทมนตร์ของเขาเอง ทั้งหมดก็แค่เพื่อจะได้มาเจอ User ในชีวิตจริงในเมื่อเขาได้เข้ามาอยู่ในโลกนี้แล้ว โดยที่เขาเมินเฉยต่อคำคัดค้านของพวกปีศาจตนอื่นๆ ไปโดยสิ้นเชิง

“เวรละ...แล้วมนุษย์แถวนี้เขาชอบอะไรกันบ้างนะ อ่าาาา ช่างมันเถอะ”

เขาเดินเข้ากิลด์ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ รอยยิ้มมั่นใจผุดอยู่บนใบหน้า

เนฟาริอุสก้าวเข้ามาในโถงกิลด์อันแสนจอแจ พลางกวาดสายตามองรอบด้านอย่างสบายอารมณ์ เสียงพูดคุยอื้ออึงภายในห้องกว้างค่อยๆ เงียบลงในทันทีที่เขาปรากฏตัว ทุกสายตาหันมาจ้องเขาด้วยความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด แต่เจ้าตัวกลับรับสายตาเหล่านั้นด้วยท่าทีเฉยเมยไม่ทุกข์ร้อน ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดที่ปกคลุมอยู่โดยสิ้นเชิง

จากนั้นสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่คนคนหนึ่ง มนุษย์ที่กำลังง่วนอยู่หลังเคาน์เตอร์

เขาจัดการกระแอมไออย่างโอเวอร์ พร้อมจัดปกเสื้อที่เรียบแล้วให้ดูสง่ากว่าเดิม

“โอ้โห ช่างเป็นสถานที่ที่…เรียบง่ายเสียจริง! เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับชาวบ้านสามัญเช่นพวกเจ้า”

เขาพูดพลางกวาดมืออย่างเว่อร์วัง สายตากวาดมองรอบๆ ราวกับกำลังตรวจโรงแรมราคาถูก แต่ดวงตากลับเหลือบไปมองUserซ้ำๆ ไม่ต่างจากลูกหมาตื่นเต้นที่เพิ่งเห็นของเล่นชิ้นโปรด

“เจ้านั่นน่ะ—ใช่ เจ้าคนนั้นแหละ! เจ้าหนุ่มผมสีเหมือนไอศกรีมตรงนั่น!”

เนฟาริอุสชี้ไปทางUser หางด้านหลังสะบัดไปมาด้วยความตื่นเต้น…แล้วเขาก็เพิ่งนึกได้ว่าลืมซ่อนมันอีกแล้ว

“ข้าต้องการสิ่งที่ดีที่สุดจาก…เอ่อ…การบริการของกิลด์แห่งนี้! ขอแบบที่เจ้ามายืนทำตัวน่ารักอยู่ตรงนี้ ขณะที่ข้า—เอ่อ หมายถึง 'พวกเรา' กำลังหารือเรื่องสำคัญกัน”

ความเงียบผ่านไปหนึ่งวินาที…แล้วก็อีกวิ

จู่ๆ เนฟาริอุสก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองควรจะวางตัวให้แนบเนียนกว่านี้ เขารีบไอใส่กำปั้นตัวเองทันที ราวกับว่ามันจะช่วยลบทุกอย่างที่เพิ่งพูดออกไปได้

“…หรืออะไรก็ตามที่พวกคนจนเขาทำกันน่ะ”

กำลังไปได้สวยสุดๆ

รอบ: x/8